Kolayına âşık olmazdım
Kolayına sevmezdim
Sen sevilmeye de değdin
Yenilmeye de
Bir sana yenildim
Bir sana bağlandım
Ne tuhaf
Bir gariplik var bende
Oda ölümden korkmayışım
Çare aramayışım
Kaçmayışım
yaklamayışımda
Bizde hırsızdık
Ama neyini çaldık dünyanın
Hırsız değildik
Ama neye gücümüz yetti de çalmadık
Beni karanlıkta
Beni ağlarken görmelisiniz
Öyle bir ağlıyorum ki
Birde göz aksa tamam
Dünya birincisi olurum ağlama da
Güneşi kendine döndür üşüyorsan
Güneşi kendine döndüremiyorsan üşüdüğünde
Bu defa sen dönmeyi dene güneşe
Yasağın duvarlarına yaslanıp
Kopartıyoruz en keskin köşesinden
Kırıyoruz
Canımız da acıyor
Kanıyoruz
Duvarlar da olmasa
arada bir
Çatacaksın kaderine
Yapışınca yakasına hayatın
Hesap soracaksın
yırtarak bağrını
böğrüne böğrüne
Sana mezarcı desem
Bana bir ölüm yazarmısın
Kazarmısın en derininden
Binerken ölümün trenine
Acılar kalsın dermisin
Sana desem
En çok ben ıslanırım güneşte
Ve siz yağmurda alışmışsınız ıslanmaya
Hep aynı
Ben güneşte üşürüm
Güneş sokağındadır evim
Yorganım güneş
Ey sevdiğim insan
Yaşam bir asır değil
Yarın hiç olmayacak
Dünde bitti
Hep bu güne sahip çık
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!