Oktay Avcu Şiirleri - Şair Oktay Avcu

En çok ben ıslanırım güneşte
Ve siz yağmurda alışmışsınız ıslanmaya
Hep aynı
Ben güneşte üşürüm
Güneş sokağındadır evim
Yorganım güneş

Ey sevdiğim insan
Yaşam bir asır değil
Yarın hiç olmayacak
Dünde bitti
Hep bu güne sahip çık

Sen sevmesini biliyorsun
Özgürlüğe sevdalısın
Barışa ve güzele
Umutlusun ve gelecekten bir şeyler bekliyorsun
Beklemek hakkın
Çünkü sen en güzel insansın

Çiçeklerle donatın beni
Her bayram
Her bahar
Her doğum günü
Her aklınıza geldiğimde
Ne ağıt isterim

Küs değilsen kendine
Konuşabilirsin kendinle
İyi hissedeceksen konuştuğunda
Kendiyle konuşana deli diyorlarsada
Varsın ne derse desinler halam oğlu
Doğru olan hissettiklerin

Hiç bir kız vurulmadı görür görmez
Çarpılmadı güzelliğime
Oysa ne kadar güzeldim
yürekliydim
Sevgimse tarifsizdi
Öylesine dopdoluydu ki

Düşler ağaçlarda
Ormanlarda yok
Düşler hayvanlarda
Taşlarda yok
İnsanlarda çok
Yeşil denizlerde

Sakladığım biri var gözlerimde
Kaybetmediğim
Çocukken bulmuştum
Mavi gözlerini güneşe sarmış
Frensiz bisikletimin arka çamurluğunda
Karlar sıkışırken tekere

Aldım kartını sevgilimin kitapçıdan
Bana göndereceği
Boş bomboş
Yazısız,
resimsiz
Bakışları misali

Bir sen doğdun güneşe
Saatin günün ve ayın tamamlandığında
Yeniden doğmuştun sanki
Bu ikinci doğuşundu yani
Şöyle bir güneşe dokundun ellerini
Parmakların yanmadı