Oktay Avcu Şiirleri - Şair Oktay Avcu

Yüreğim yasta
Kara tren
Yüreğimi taşır mısın
Göçmen kuşlar kanatlarınıza asın hasretimi
Ülkeme götürün beni
Belki bir gece uykusunda vuracaklar sizi

Neye benziyordu yaşamak
Bir suç muydu
Yoksa suçun cezası mı
Ne demekti yaşamak
On üçünde çaresizce sokağa atılmak mı
Satılmak mı adını bilmediğim birine

Bugün on üçüncü günüm
Tutukluyum
Suçum kitap yakmak
Kitap yakmak zalimce
Dört duvar zaptediyor beni
Ve parmaklıklar

Güneşin parçasıyız biz
Karanlığa da atsanız aydınlatırız
Soğuğa da atsanız ısıtırız
Denize atsanız boğulur muyuz
Aldanmayın
Yelken açarız

Trenler
Trenlerin üstünde uçan kuşlar
Ve içinde sevdiklerine koşan yolcular
Tramplenden atlayan balık kız
Derede balık avlayan balıkçı
Hiç biri beni kızdırmıyor

Şairim sen ne yaptın
Bu şiirler beni alt ediyor
Beni azarlıyor
Beni yeniyor
Yok ediyor
Aforoza uğruyorum sanki

Doğduğumda açıktı gözlerim
ama görmüyordu
Herkes gibi bir yaşımda öğrendim
Elime aldığım ekmeği kemirmeyi
Aç kaldığımda ağlamayı,
doğduğumda biliyordum

Seni unutmadım
Uzatma küskünlüğünü
Hatırımdasın daima
Özlemimde var
Sevda mı sana sakladım
Ağıtlar yakamama gerek yok

İşçi sokaklarından geliyorum
Ter içinde boğulan insanlar
Açlığın korkusu var
beğenilmeyen
Sevilmeyen yemekler var evlerde
Çocuklar açlığın oyununu oynuyorlar

Bu bir kaçamak mı
Bu bir yanıt mı
Arayışı mı çaresizliğin içinde
Yoksa sevgi gösterisi mi
Bu kaçış mı dürüstlükten
İhanet mi istemeden bilmeden yapılan