Bir uzun yürüyüştü yaptığımız
Olmadı yeni baştan olmadı
Olmadı baştan
Bir harfin okunuşu gibi yaşam
Yürümek ne güzel yaşamı
Heceleyerek ve kavrayarak
Bir dakika bir günden çoksa bazen
Bir gün bir dakikadan kısaysa
Zaman değerliyken mi güzel
Biliyorum
Bu kemendi ebedi taşıyacağım boynumda
Ve kollarımda halatın ağırlığını
Belki bir saat
Belki on beş dakika
Gücümün yettiği kadar
İki çocuk annesiydi
Kırkını aşmış
Kendini on dokuzunda sanıyordu
Yeni kıyafetlerini giyip
Kocasına sordu
Nasıl oldum
Şimdi bende kalan güzelliğin
Sevimliliğin
Şimdi bende kalan bakışların
Bende kalan sen
Ellerimi tutuşun
Dokunuşun önemli değil
Herkes duydu ağladığımı
Herkes hissetti
İnkar etmiyorum
Gerçekten ağladım
Gelmedin
Yine o serseriye döndün
Hayalim
Yani mutluluğum
Yani isteklerim
Ne zaman ereceğim murada
Özlemlerim ne zaman bitecek
Ne zaman mutluluk çanları çalacak
Bir elimde bacağım
Diğerinde koltuk değneğim
Yıllarca yaşadım
Gördün mü
Görmedin
Çünkü yaşayan bendin
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!