Nurten Temel Şiirleri - Şair Nurten Temel

Yoktu kimsem
Dar bir gölek kollu gibiydi sevdan
Rüzgara gebe bir kıştı yaşadıklarım
Kimlik bunalımında
Biçareler de dolanıp durmaktı talihsizliğim
Talih dediğin kimin elindeydi

Zincirlere takılı bir hayatım var
Ama zincirleri de yaratan benim
Belli belirsiz kanayan yaralar gibi
Duygularım zedelendi
Uyku nöbeti gibi geçti hayatım
Uyurken kaçırdığım

Gözlerimde can buldu yaşlar
Sitemler bakışlarıma yerleşti
Hızlandı atışları kalbimin
Sevmenin en acı tarafı
Sevdiğinin bilmemesi
Zamanın hain çığlıkların da…

Tedirgin bir nisan yağmurunda kaldı aklım
Dans eden kuşlara imrendim
Ruhumda kıpıdandı bir umut
Acım son mu bulmuştu biran
Düşündüm düşlerimin amacını
Neydi solan baharımın ah ı

Ne yaptığını bilmeyen başıboş bir gemiyim
Rüzgar nereye savurursa ben ordayım
Aslında yalnızlığın kurbanıyım
Bir el uzatan çıkmadı bu güne kadar
Kaderime terk edildim isyanlardayım.
Bir süre sonra isyanlarında

sessizlik ve ben
yüzüm damlalardan nemli
kalp çırpıntılarım tek düze
seyir defterim henüz boş
sevdalar boğazıma dizilmiş
köprüler yıkık

Yüreğim suskun
Tüm sustuklarimla kaniyorum
Vakitsiz düşlere düşünüyorum
Kalbim hep bu yüzden kırık
Bu kırıklar akla zarar
Dinle dinle hep ayni şarkı

Yabancıyım kendime bile
Çoğu kez doğru değildi kendimden kaçışlarım
Sebebsiz karalanırdı içim
Limonlu bir çay içer gibi ekşirdi yüzüm
Annem söylenirdi
Hala da sölenir

Sevdim
İçimde fırtınalar koparcasına
Denizin içinde bir volkan gibi için için yanarcasına
Gelmeyecek bir baharı beklercesine
Sevdim…
Umutlar biriktirdim

Bahara özlemli
Sonbahar sokakları gibi
Sarılara büründüm
Canım düşen her yaprakla
Biraz daha acıdı
Tahammülsüz bir kasırga oldu duygularım