Nurten Temel Şiirleri - Şair Nurten Temel

Her gidişin vurgun gibi
Çarpıyor yüreğime
Sanki
Kasırgada ruhum bedenimi yokluyor
Kimsesizim
Sessizliğe düşman

Hayal kırıklığı
Daha ne kadar yaşayacağım
Canımın yanmasından yoruldum
Kırıldı dallarım
Bahar vakti...
Ağlıyor içim de cevapsız soruların izleri

Gözüm arkada kaldı
Yüreğim yangınlarda
Bir felaketin sancısı bu
İnsan elinden…
Ah insanlar !?
Para ve koltuk hırsıyla

Tarifi olmayan belirsizliklerde iken aklım
Gönlümün kırılmışlığıyla
Pencere önü çiçekler büyüttüm...
Telgraf çiçekleri çokça
Kuş konmadı ama ,
Umutla ektim yeniden

Kırıldım
Evet bu sefer ,Ne yama tutar,
Ne sargı, nede başka bir şey
Bir kanunun tellerinde
Ruhumu hırpalandım
Ah o nameler

Kör

bir aldanışla
Hala inanmak

Bana şiir gibi baktı
Elinde papatyalarla geldi bir gün
Ben en çok papatyaları severim ...
Aldım bir burukluk korku çöktü içime
Oda gördü...
Kitaplar hediye ettik birbirimize

Merhametin olmadığı yüzler sardı etrafı,
Mana aramak yersizleşti !Olup bitenlere...
Çok açık belki de karışık ,
Hayatın kendisi kadar !
Oyunlar,
Yalanlar,

Ne çok acı
Ne çok anı yazılı defterim de
Ne son satırımsın
Nede ilk aşkım
Tanıdık bir histi

savurulsun içindeki küller
bıktım iç çekmekten
gidenlere gelmeyenlere
ah etmekten !
ahlara karışan gençliğim...
geceler hüznümün ortağı