Nurten Temel Şiirleri - Şair Nurten Temel

kuru ağaçlardı bizi karşılayan
yağmur acıyıp okşadı
yapraklar döküldü ardı ardına
yalnız bırakmadılar hüzünle bizi
acımızı anladılar
rüzgarda hareketsizleştiler

Gidiyorum arkamda ailemi şiirlerimi
Başucumda mazimin şahidi çiçeklerimi
Yatağımı...
Kalbimin en küçük parçasında sakladığım ara sıra gördüğüm ilk aşkımı
Dostlarımı dost sandıklarımı
Arkadaşlarımı komşularımı

Kıyısında geziyoruz
Deniz misali ölümün
Bir adım…
Ya alacak
Enginlerde boğacak
Yada karşı kıyıda atıp

Karmakarışık hallerdeyim
Düşüncelerim sarpa sardı
Çoktandır eksik bir yanım
Uyumsuzluğa alıştım
Titrek yüreğim
Uykusuz gecelere inat

gizliden bir acı sardı aniden
anlamadım
zaman geçmek bilmezken
baktım
yıllar solmuş
ansızın gözlerimin önünde

yaşayalım tut ellerimi tek düze olsun laflar
ne çıkar
bana senin söylemen yeter
paylaştıkça yiten şeylerde
kalmasın aklın
yenileri beraberlik çünkü

sevmeyi bilir miyim birini
aşk mı üstün sevgimi
bir karmaşa da aklım
kayıp bir tende
hiç değmese de teni tenime
özlüyorum umarsız bir istekle

Masum bir gülücüktü sende bulduğum
Zamanla kaybolan,
Gözlerinin ışığıydı bağımız
Her gün bir asırdı, her asır bir günden ibaretti
Ben seni sınırların ötesinde sevdim
Sınırları aşıp geldin

Hakim değilim hayata
Yine bir isyan kaçıncı bu
Ezilmeye alışmış bir toplumda
Ezik bir birey miyim sadece
Sesim çıkmıyor çıksa da!
Kulak asan var mı?

Bilmiyorum
Nerdesin şimdi
Yıllar yordu mu seni
Ya sen yılları
Özledin mi
O kara kızı