Nisari Özdoğan Şiirleri - Şair Nisari Öz ...

Bir adı soğancı, bir adı hacı.
Bir vilayet vardır; ilimiz bizim.
Affedin gerçektir, belki de acı.
Sürçi-lisan etse, dilimiz bizim.

Çok adam okuttuk, büyük makamda.

Serzeniş.
Nelere şahit oldum, şu seksenlik sinimde.
Töremde yozlaşmalar, tefrikalar dinimde.

Geri kafalı mıyım? Eskiyi özler oldum.
Bu nahoş gidişatı, uzaktan gözler oldum.

Sen olmadan hayat o kadar zor ki,
Ayrı kalmayınca bilinmiyor yar.
Sensiz ne haldeyim gel de bir gör ki,
Sevgin yüreğimden silinmiyor yar.

Hep bölüştün sevincimi, acımı.

Sevdim seni, kader bana vermedi.
Çok sevenler muradına ermedi.
Şu kalbime başka kimse girmedi.
Sensiz geçmez an'ım benim, sevgilim.

Ağarsa saçların, belin bükülse,

Belgrat yolunda vermiştim mola.
Bir ses "hiç selam yok.!" diye inledi.
Ürperdim! "gelen ses bu taştan ola.
Mezar taşı sessiz; beni dinledi.

Anladım! ecdattan birisi var da;

Türküz! .. tarih boyu esir olmadık.
İktisaden esir ettiler bizi.
Geçmişe bakıp da ibret almadık.
Başımızdakiler nettiler bizi.

Patron akşam sarhoş gündüzü ayık.

"Profesör Doktor Celal Şengör"en;
Aklın noksan sen gerçeği göremen.
Türklüğe hırlayıp, İslam'a üren;
Sen bize el; aramıza giremen.

"Ben dışkımı yedim; ekşi" demiştin.

Ben gibi bilgiden eser
Yoktur amma ahkam keser.
Yolun yanlış desen; küser.
Böyle câhil olmaz olsun.

Beden tam, başta yarası.

Masiva ile geçen ömrün son demindeyim.
Ne zaman geçti yıllar, yaşama doyamadım.
Hayat muhasebemin kazançlar "cem" indeyim,
Boynumdaki heybeme bir azık koyamadım.

Sanki var oluş gayem hırsım ile barıştı.

Bir dal gölgesinde, hani bir nebze,
Soluklandığın yer; ömür dediğin.
Bazen Bey olsan da, bazen kepaze.
Yoluk landığın yer; ömür dediğin.

Kimine hoş oldun, kimine gıcık.