Nisari Özdoğan Şiirleri - Şair Nisari Öz ...

Adın ne kadar da yakışmış idi.
Selvi boy olurdun, ölmese idin.
Kimisi fahişe, kimisi gidi.
Kem emellerini bölmese idin.

Seni Narin bildik, yoktur soyadın.

Bir gün bu Dünya'dan yok olacağım.
Vücudum toprağa; ruhum meçhule.
Günahımdan başka yok alacağım,
Tahkiki î'man'ım önümde şule.

Nereye sürersen sürsen; gam değil.

Gecenin sessizliğinde dalmıştım gök yüzüne.
Dört metrelik bir bez için bunca gayret boşuna.
Batmak üzere olan Ay; saldı beni hüzüne.
Ufaladı zaman beni. sıra geldi tuşuna.

Haddi aşmış bir sindeyim. bi-mecâlim. Mihzârım.

Evlat tüm pislikler yalanda gizli.
Dinimizce büyük günahtır yalan.
Yalancıya karşı olma tavizli.
Barutsuz, mermisiz, silahtır yalan.

Doğrularda bir gerçek var; sonunda

Karıştı trafik, bir yol bulaydık.
Menzile götüren yollar nerede?
Ya erken geleydik, ya geç kalaydık.
Çocukluğumdaki hallar nerede?

Daha ister karun kadar malınan.

Ah be Neyzen! Bu günü; sen nasıl hicv ederdin?
Bu kanı bozuklara; soysuz mu? pic mi? derdin.

Hicvettiğin zatları; biz şimdi arar olduk.
Evden dışa çıkmaya; inan bîkarar olduk.

İlk göz ağrım hasretinle bu ömür,
Tükenmeden buluşmamız ne zaman?
Ciğer kebaboldu yüreğim kömür.
Bu ateşi bölüşmemiz ne zaman?

Gülüne kavuşan bülbül öter mi?

Bir adı soğancı, bir adı hacı.
Bir vilayet vardır; ilimiz bizim.
Affedin gerçektir, belki de acı.
Sürçi-lisan etse, dilimiz bizim.

Çok adam okuttuk, büyük makamda.

Serzeniş.
Nelere şahit oldum, şu seksenlik sinimde.
Töremde yozlaşmalar, tefrikalar dinimde.

Geri kafalı mıyım? Eskiyi özler oldum.
Bu nahoş gidişatı, uzaktan gözler oldum.

Sen olmadan hayat o kadar zor ki,
Ayrı kalmayınca bilinmiyor yar.
Sensiz ne haldeyim gel de bir gör ki,
Sevgin yüreğimden silinmiyor yar.

Hep bölüştün sevincimi, acımı.