Nisari Özdoğan Şiirleri - Şair Nisari Öz ...

Koca Osmanlı'nın torunlarıydık.
Dünkü kulumuza köle ettiniz.
Kazandık dövizi oraya saldık.
Gönderdiğim marklarımı nettiniz?
O yetmedi, K.İ.T. leri de sattınız.

Ben; 'galu-bela' da Rabb'imsin dedim
'Bu gün kırk yaşına bastın' dediler.
Geçen ömrün kıymetini bilmedim,
Gönlüm kırk yıl daha yaşamak diler.

Geçecek ömrüm de geçmesin böyle.

Bin dokuz yüz otuz sekiz güzünde,
Bir çocuk ki; Ay balkıyor yüzünde.
Kiraz yanakları köyün sözünde.
Diyorlar ki; gülücükler sunardın.

Fahriye gelince biraz kıskandın.

Çocukken okumuştum, kardeş nehir Rain'la.
Kader bu! bir de baktım komşu olduk Main'la.
Main kendi yurdunda, ben gurbette garibiz,
İkimiz de insanın hırsından muzdaribiz.

Bir zaman küheylandı, olmuş dolap beygiri.

Nedir bu dünyanın gidişi böyle?
Son sürat dönüyor, hız belli değil.
Şehirler bir oldu, en ücra köyle,
Oğlan belli deyil, kız belli değil.

Kalmadı sıcaklık sevgi yuvada.

Görün ki bu dünya ne hale düşmüş.
Nasihat ben gibi cahile kaldı.
Süper güçler bile melâl’e düşmüş.
İmdade yetişmek bahil’e kaldı.

Yirmi altı ülke kurdu birliği.

Tarihlerde nice salgın okuduk.
Korktuğumuz başa geldi ne çare.
Urbayı boş verip, maske dokuduk.
Ani geldi; sanki seldi, ne çare.

Koronadan, bu musibet sorundan.

Köyüm Gösterlim

Vilayetim Niğde. Gösterli köyüm.
Orada lütfoldu ekmeğim suyum.
Munis insanlardan oluştu huyum.
Ne mutlu! ben de bir ferdin Gösterlim

Orda bir köy vardır. Dalı çiçeğin.
Hep tomurcuk versin, mahşere değin.
Çakalı bulunmaz: Çakılı yeğin.
Benim Ana'dan bağ; köyüm Kayırlı.

Bahar yeşil, güzü altın sarısı.

Beden için neler icad eyledi.
Madde görünüyor, mana nerdedir?
Masiva insanı nedip neyledi.
Çıkar baş üstünde, hukuk yerdedir.

Bilgi çağı geldi yolu saptırdı.