Nisari Özdoğan Şiirleri - Şair Nisari Öz ...

Tüketim toplumu olmuş insanlık.
Zenginliğe giden yol; kanaattır.
Kendini bilmeyen sıfat; hayvanlık.
İnsan olmak var ya !; zor zanaattır.

Bir azınlık var ki.! okumuş cahil.

İslamiyet evrenseldir, Hakk dindir.
İnkar edip; düşme Rabb'in gözünden.
Ey Müsliman! son gerçek din senindir.
Müslim yürür Muhammad'in izinden.
Gülümseme eksik olmaz yüzünden.

Bu nasıl bir nimet Rabb'ül Âlemin.
Göz yerine geçmez elin medarı.
Göz ile görmeyen olur mu? emin.
Tarifle bilinmez Anne dîdarı.

İlk emirde "oku" demiş Yaratan.

Bin dokuz yüz otuz sekiz güzünde,
Bir çocuk ki; Ay balkıyor yüzünde.
Kiraz yanakları köyün sözünde.
Diyorlar ki; gülücükler sunardın.

Fahriye gelince biraz kıskandın.

Sen gönlümde sultan, gözde ecesin.
Sen ana adayı, kutsal hecesin.
Allah'dan emanet manen yücesin.
Beşiğini böyle sallarım kızım.

Dünya böyle gelmiş böyle geçecek.

Başındaki örtünle, Ebu Talip gelini;
Fatıma'ya benzedin, ver öpeyim elini.
Üçünün de her biri; nadide cevher gibi.
Dünyalara değişmem saçının bir telini.

Nisari Özdoğan

Görün ki bu dünya ne hale düşmüş.
Nasihat ben gibi cahile kaldı.
Süper güçler bile melâl’e düşmüş.
İmdade yetişmek bahil’e kaldı.

Yirmi altı ülke kurdu birliği.

Tarihlerde nice salgın okuduk.
Korktuğumuz başa geldi ne çare.
Urbayı boş verip, maske dokuduk.
Ani geldi; sanki seldi, ne çare.

Koronadan, bu musibet sorundan.

Orda bir köy vardır. Dalı çiçeğin.
Hep tomurcuk versin, mahşere değin.
Çakalı bulunmaz: Çakılı yeğin.
Benim Ana'dan bağ; köyüm Kayırlı.

Bahar yeşil, güzü altın sarısı.

Adın ne kadar da yakışmış idi.
Selvi boy olurdun, ölmese idin.
Kimisi fahişe, kimisi gidi.
Kem emellerini bölmese idin.

Seni Narin bildik, yoktur soyadın.