Nimet Öner Şiirleri - Şair Nimet Öner

Turna ve Pir Sultan — Sonsuzluk Kanatları

Turna,
Dağların üstünde süzülürken
Gökyüzünü kucaklar özgürce
Pir Sultan’ın yüreğinden yükselen ezgiyle

Tuşba’ya Mektup

Ey gökyüzünün en derin mavisini saklayan şehir,
senin adın Tuşba idi,
Van Gölü’nün kıyısında yankılanan bir dua.
Dağların sert, gölünün engin olduğu,

TERAZİNİN PEYGAMBERİ

bir sabah değildi bu
bir çağın yavaş yavaş eğildiği bir vakitti
Medyen’in üstüne çöken ince bir sis
sadece havayı değil

Kurabiye kokusu ve kareli battaniye keyfinde
begonvil ıtırı sarmalında balkonumun rüzgarına asarken umutlarımı şakaklarıma kar yagmış buldum kendimi
Üşüdüm teuta hiç üşümediğim gibi
Söyle bu neyin laneti?

Sevdiğim vardı benim ve sevenim

Tren Garında Kalan Umut

Garın saati yine yanlış zamanı gösteriyordu o sabah.
Belki de kimsenin doğru zamanı kalmamıştı artık.
Bir kadın bekliyordu, elinde yıpranmış bir defter,
üzerinde yalnızca bir cümle yazılıydı,

YIKILMAYAN KALE

Kıskançlık sardı dört bir yanımı
Dikenli teller gibi saplandı yüreğime
Yok etmek istediler beni
Değiştirmek unutturmak silmek

Yıldızların aklına şaşıyorum!
Gözlerin dururken, ne işleri var gökyüzünde?

Nimet Öner

Vapur Çığlığında Aşk

Kadıköy, sabahın ilk ışığında bir telaş mevsimidir
Tramvay rayları, ayak seslerini hatırlar,
balıkçıların ağına düşen umut,
kahve kokusuna karışır.

Vedalar Da Sevmeyi Öğrenir

Bazen en çok,
giderken severiz.
Gözümüzün önünden kayıp giden siluette,
kalbimizin en gür çarpışı duyulur.

Yol Çağrısı

Yollarda büyüyen kadın
şehirlerden şehirlere yürürken
ne bir çatı aradı başının üstüne
ne bir toprak aradı ayaklarının altına