Sana Bakarken Şiiri - Nimet Öner

Sana Bakarken

Yaz akşamıydı.
Deniz kıyısında gün batımı çoktan bitmişti.
Martılar evlerine dönüyordu.
Masada iki çay vardı, bir de gözlerin.
Çayın buharı mı içimi ısıttı,
yoksa bana bakışın mı, ayırt edemedim.
Bir ara denize baktım.
Dalgalar kıskanmış gibiydi bizi.
Sen gülümsediğinde
bütün sahil aydınlanıyordu.
Ne büyük sözler söyledik o akşam,
ne de sonsuzluk vaatleri verdik birbirimize.
Sadece yan yana oturduk.
Bazı insanlar konuşmadan da
bir ömürlük hikâye yazabiliyormuş meğer.
Gün batımı bitmişti.
Çaylar soğumuştu.
hâlâ sana bakıyordum.

Azra Nimet Öner