Nimet Öner Şiirleri - Şair Nimet Öner

USTAM

Bana yürümeyi öğrettiğin gibi, durmayı da öğret ustam..
Konuşmayı öğrettiğin gibi, susmayı da öğret..
Ağlamayı öğrettiğin gibi, gülmeyi de öğret!

ÜŞÜTME YÜREĞİNİ

Soğuk bir kış sabahına açtım hasretinle akşama benzeyen  gözlerimi
Yarım metre kar var memlekette
Saçak saçak buz sarkıyor çatılardan.
Zincirsiz araçlarla yola çıkmak yasak diyor uzmanlar

Tüy Düşümüne Yazılmış Mektuplar


Özlem
Her tüy bir hasretin tanığı
Her savruluşunda biraz daha büyür içimde özlem

Tüy Düşümüne Yazılmış Mektuplar

Sevgiliye yazılan kelimelerden değil
göğe savrulan tüylerin altında saklanan mektuplardan
İşte benim kalbimden sana fısıldayanlar

ÜÇ CEMRE

Sen istersen hiç sevme beni sevgili
İstanbul'u sev
Ben sende  kaybederim kendimi
Sonra bulurum İstanbul'un bir arka sokağında  gözlerinle

ÜÇ CEMRE

Sen istersen hiç sevme beni sevgili
İstanbul'u sev
Ben sende  kaybederim kendimi
Sonra bulurum İstanbul'un bir arka sokağında  gözlerinle

ÜÇÜNCÜ SIR

Kapı ardı ardına açılırken
üçüncü sır sessizce karşıma çıktı

Yüzüm sana döndüğünde

Da Vinci’nin fırçasından damlayıp tuale

Monaliza oluyorum

YIKILMAYAN KALE

Kıskançlık sardı dört bir yanımı
Dikenli teller gibi saplandı yüreğime
Yok etmek istediler beni
Değiştirmek unutturmak silmek

Yıldızların aklına şaşıyorum!
Gözlerin dururken, ne işleri var gökyüzünde?

Nimet Öner