Nimet Öner Şiirleri - Şair Nimet Öner

Şeytanın Çocuklarına her şiir birer hesaplaşma

Ve siz şeytanın çocukları
Aşkı öldürmekle kalmadınız
Onun mezarına şiirlerimi astınız

Seyyah Yüreğim

Yollara düştüm, adımımı taşlar tanır,
Ufkumda masumiyetin mavisi yanar.
Çocuk gözlerimle bakarım dünyaya,
Her gölge oyun, her ışık bir rüya.

‎Şiire Düşen Kadın
‎
‎Bir kadın vardı
‎Sustuğu her kelime bir kitaba dönerdi gözkapaklarında
‎Ellerini kalbinin tam üstüne koyar
‎Sanki bir dua tutar gibi yaşardı

Şiire Düştüm

Bir kadın yürüyordu karanlıkla sabah arasında,
omzunda yılların yorgunluğu,
avuçlarında kırılmış dualar vardı.
Sustuğu yerden başlamıştı anlatmaya

Şiir iklimi

Pencerenin Ardında
Hiçliğin içinde bir ev kurmuştu.

Kadın, perdeleri araladı o sabah,

Şiirin düşü

Biliyor musun sevgili,
Eşkalin bilinmesin diye
Kimseye anlatamadım seni
Sadece deli mavi şiirlere döktüm içimi

Şiirin elleri

Sen al aşka yakışan yüzünü ve git
Ben yokluğunu vuslat bileceğim
Ağladığım zaman gözyaşımı bir şiirle silecek,

Şiirin Kalbi

Ben gözlerinden okumak isterim seni
Ne bir kitaba,
ne bir deftere sığar kelimelerin,
senin bütün harflerin

Şiirin Masalı

Bir gölgeden doğan kelimeyim ben.

Şiirlerimin kahramanı

Önce sana olan güvenimi ilmek ilmek söküp aldın ruhumun ellerinden,
O gün bu gündür güven sınır dışı edildi bilincimin cumhuriyetinden.
Biliyorsun ki, sevgi güven güneşiyle büyüyen bir çiçektir!
Güneş ısıtmasa, çiçek solup dökülür dalından.