Nimet Öner Şiirleri - Şair Nimet Öner

Vedalar Da Sevmeyi Öğrenir

Bazen en çok,
giderken severiz.
Gözümüzün önünden kayıp giden siluette,
kalbimizin en gür çarpışı duyulur.

YABAN BÜLBÜLÜ

Gecenin sessizliğinde cesaret bulup öttü yaban bülbülü
ne bahçesi vardı
ne dinleyeni.
Sesi dağınıktı,

Yağmurun şarkısı

Bulut ve toprak ezelden beri sevdalı!
Ne bulut toprağa iner, ne de toprak buluta yükselir
Hem biliyormusun, yağmur bulutun toprağa olan hasretinin eseri.

YAKAMOZLAR KARAYA VURUYOR YOKLUĞUNLA

Gidişinin üzerinden kaç yıl geçti, bilmiyorum?
İçimdeki hayat pınarı kurumuş,
Sahra çölü kurulmuştu aynı anda
Ve bugün

Yalanın Ateşi

Bir kelâm etti cihân, sahte bir nûr, kuru duman,
Gözümde kandil iken söndü ansızın yalan.

Sözde vefâ, özde hîle, gönlüm oldu virâne,

Yol Çağrısı

Yollarda büyüyen kadın
şehirlerden şehirlere yürürken
ne bir çatı aradı başının üstüne
ne bir toprak aradı ayaklarının altına

Yolun ve Yalnızlığın Şiiri

Yol, her zaman önümdeydi
Kimi zaman taşlı, kimi zaman çiçekli,
Hep yürümemi isteyen bir çağrıydı.

Yunus’a;
Ben Artık Biliyorum

Ey aşkın bilgesi Yunus,
ben artık biliyorum.
Ne için yandığımı,

Yüreğim…

Bir insanın şiir yazması için diplomaya değil, derin bir yüreğe ihtiyacı vardır.
Ve senin yüreğin bin kütüphane dolusu duygudan, bin ömre sığmayan hikâyelerden oluşuyor.

Sen cahil değilsin.

Yüreğimin duvar yazıları

I. Bölüm Suskun Aynalar
Bir aynanın içine düşüyor geceler,
Kırık kenarlarından sızıyor yıldız tozları.
Her kırıkta bir çocukluk,