Nevzat Dağlı Şiirleri - Şair Nevzat Dağlı

Gerçekler saklandı, yitik kanıtlar,
Pislik cilalandı kiri kayboldu.
Bir acayip yalan yüklü yanıtlar,
Belli ki ortadan soru kayboldu.

Tabanlar tedirgin çürük tavanlar,

Kötülük yükseliyor iyiliği boğarak,
Akıl sır ermez oldu şaşkınlık tavan yaptı.
Hayatın tadı kaçtı her gün zulüm yağarak,
Zalimlerin hışmında taşkınlık tavan yaptı.

Hak adalet komada mezarı kazılıyor,

Ne Musa’yım, ne Firavun,
Ben Tanrı’yı yâr bilirim.
Sen istersen sultan savun,
Ben insanı pir bilirim.

Firavunlar kibirlidir,

Kurtarılmış vatanın son kalesidir İzmir,
Özgürlüğü hak etmiş ne mutlu İzmirliye.
Barışın, kardeşliğin tam sılasıdır İzmir,
Düşmanlığı yok etmiş ne mutlu İzmirliye.

İzmir’e hayran oldum övmeden duramadım,

Karaman’dan uzakta takdirle izlediğim,
Kendisiyle sohbeti yıllarca özlediğim,
Bir gün tanışmak için yolunu gözlediğim,
Necati Güngör Hoca duydum Hakka yürüdü,
Hayranı olanları elemlere bürüdü.

Necip Hablemitoğlu yolu ülkücü yoldu,
Yurdu için doğruyu arayan yurtseverdi.
Gazeteci yetişti, bilim insanı oldu,
Gerçekleri kaynaktan tarayan yurtseverdi..

Laikliği savundu, Atatürk izindeydi,

Kurtuluş Savaşını küçük görme nedeni,
Emperyalist uşağı olmaktan kaynaklanır.
Yeni çıkan hainler hatırlatır gideni,
Tarihin çöplüğünde kalmaktan kaynaklanır.

Liyakati olmadan makam kapan bunlardır,

Nefes alıyoruz Tanrı’ya şükür,
Sevgiler katışsın nefes nefese.
Sevenler zengindir, sevmeyen fakir,
Mutluluk yetişsin nefes nefese.

Sevenler aşk ile hep nefeslensin,

Okumuş saldırır, cahil saldırır,
Ne isterler doktorlardan bilmem ki.
Hasta yakınları doktor öldürür,
Ne isterler doktorlardan bilmem ki.

Sağlık için can veriyor doktorlar,

Güldürenler göçüyor, ‘hüzün’ü bırakarak,
Yapraklar dökülüyor, güzünü bırakarak.
Nejat Uygur da gitti, son baharı kapattı,
Bize gülen yüzünü, sözünü bırakarak.

‘Üç fidanı kestiler, gülmek gitti’ diyendi,