Nevzat Dağlı Şiirleri - Şair Nevzat Dağlı

Tam bağımsız Türkiye hayali kurmuşlardı,
Emperyalizme karşı hesaplar sormuşlardı.
İnandıkları yolda canları vermişlerdi,
İşçi köylü sevgisi besleyen yiğitlerdi.

Denizi kurtarmaktı son isyan çıkışları,

Güçlüye sırtını yaslamış isen,
Güçsüze, masuma saldırmak kolay.
Güçlüyse kovayı kapına asan,
Kamunun malına daldırmak kolay.

Size muhalifi para susturur,

Komşuyla dost olmak her işin başı,
Komşun yoksa yalnız kalırsın bir gün.
Komşunun camına atarsan taşı,
Kendi pencerende bulursun bir gün.

Komşunun malına göz dikme sakın,

Eskiler böyle diyor, korkma kışın kışından,
Baharı geldi sanma, kork aprilin beşinden.
Soğuk vurur öküzü ayırır da eşinden,
Çiftçiyi alıkoyar bir yıl boyu işinden.

Yıllardır görüyorum çok soğuk nisanları,

İnsan değil bu toplumda,
Yeri var ki korkun ondan.
Korunurum korktuğumda,
Biri var ki korkun ondan.

İyiye cephe alıyor,

Karanlık tezgâhları kuranlar iş başında,
Işığı söndürmenin yolunu biliyorlar.
Kurbanları oluyor kadınlar genç yaşında,
Beyni yıkanmış katil arayıp buluyorlar.

Halkımız düşünmeli, neden yapılır terör,

Zaman kötü, insan türlü,
Adi bizi korkutuyor.
Güçlü olan çok kibirli,
Adı bizi korkutuyor.

Başımızda bitler serbest,

Aklında tut gelir geçer bu günler,
Korona dersini verdi unutma.
Yarına aktarsın kâbusu dünler,
Virüsün verdiği derdi unutma.

Dünyayı sararken musibet salgın,

Korona belası gelince başa,
Market raflarını sıyırdık hemen.
Torpile başladık kavim kardeşe,
Sevdiklerimizi kayırdık hemen.

Kolonya, makarna kıymete bindi,

Gizlenen arzuları Korona depreştirdi,
Kimlerin kimler için hislendiğini gördüm;
Bir zamanlar ayrılan yolları birleştirdi,
Kimlerin hangi dağa yaslandığını gördüm.

Kul hakkını yiyenler cezasını bulmadı,