Nevzat Dağlı Şiirleri - Şair Nevzat Dağlı

Kökleri Kemalist’tir, meyvesi Kemalist’tir,
Atatürk bahçesinde var Ceyhun Atıf Kansu.
Ulusunu çok sever, koruyucu bir üsttür,
Çağdaş Türkiye’mize yâr Ceyhun Atıf Kansu.

Şairdir, düşünürdür, çocuklara hekimdir,

Kırmızı kurdele takma beline,
Çocuklar büyüsün, yakmayın beyler.
Yürekler acıyor çocuk geline,
Ona kadın gibi bakmayın beyler.

Onlar daha sübyan yasa büyütmez,

Kedileri öldürürsen,
Farelere kalır doğa.
Ağaçlara saldırırsan,
Kum çölleri olur doğa.

Çiçekten bal yapar arı,

Ülkemizin her yanı acılara boğuldu,
Cehaletin elinde kaç çocuk heder oldu.
Neler yanlış yapıldı, doğru neden dağıldı?
Vicdanlar neden kara, bu nasıl kader oldu?

Atatürk, çocukları esirger, yüceltirdi,

Yeni yılda karar aldım,
Ben haddimi bileceğim.
Herkes gibi yandaş oldum,
Ben haddimi bileceğim.

Müjdat, Metin had bilmedi,

Gezgin bir gazeteci, bir belgesel ustası,
Gerçekleri açıklar sözünde Dursun Özden.
Yazdığı eserlerde sevgi, saygı kıstası,
Devrimci bir ruh taşır özünde Dursun Özden.

Türk izini aradı dünya dört bucağında,

Şairdi, yazardı, düzgün insandı,
Sanatla kötülük düzelir sandı.
Bilim insanıydı Bedrettin Cömert,
Karanlığa ışık vererek yandı.

Gerçeği ararken eleştirendi,

İnsanı güzel çizdi, çirkine vermez aman,
Siyaseti çizgiyle yermişti zaman zaman;
Baki kalan dünyada, hoş seda ve resimmiş,
Güzel görseller kaldı, gitti Bedri Koraman.

Çizgiyle eleştirdi kimseyi kızdırmadı,

İyiyi, doğruyu öğrendiğimde,
Duygumu uçuran yelimdir şiir.
Acılar duyup da uğrandığımda,
Gözden akıttığım selimdir şiir.

Dosta sevgi, saygı sunup yazdığım,

‘Ben yoksam olmaz’ der, ortaya çıkıp,
O olmazsa, tufan olsa aldırmaz.
Ortamı ısıtır umudu yakıp,
Arkasında küller kalsa aldırmaz.

Egoist, düşmanın ağzına bakar,