Nefes Mesafesi Şiiri - Mustafa Alp

yaşadığım yerden memnun değilim
duvarlar üstüme geliyor bazen
pencereler bile bakmıyor dışarı
bir ben bakıyorum
o da içime doğru.

şehir dediğin nedir ki sevgilim
iki kaldırım, üç yabancı yüz
biraz gürültü, biraz yalnızlık
bir de akşamları büyüyen sessizlik.

ben başka bir yere aitim sanki
adı konmamış bir sokağa
senin yürüdüğün tarafa
ayak izlerinin başladığı yere.

aldığım nefes kadar yakın olmak istiyorum sana
öyle mesafesiz, öyle bahanesiz
ne otobüs saatine takılayım
ne de gururun geç kalışına.

bir sigara yaksam mesela
dumanı sana varsın
bir kahve koysam
kokusu senin sabahına karışsın
ben burada olayım ama
içim hep sende kalsın.

zor değil aslında
insan dediğin biraz cesaret
biraz da gel diyebilmek
ama biz
en çok susmayı öğrendik be yasemin
en çok içimize konuşmayı.

ben seni uzaklarda sevmiyorum
uzak dediğin yalandır zaten
iki kalp varsa arada
mesafe dediğin sadece harita işi.

gel
ya da çağır beni
ya da hiçbir şey yapma
ama şu boşluğu al aramızdan
çünkü ben artık
yaşadığım yerde değilim.

ben
senin olduğun yere taşındım çoktan
adresi yok bunun
kapısı yok
ama her gece
kalbime girerken ayakkabılarını çıkar olur mu.

çünkü içimde hala
kırılacak şeyler var.