Kahve Mesafesi Şiiri - Mine Yılmaz Sevinç

Bir kahve mesafesi var aslında aramızda sadece
buğudan sanıyorum beni görememen?
Aslında bazen içini görüyorum senin
Bir kahve mesafesi bile yok zannımca.
Ruhunda geziniyor ruhum
Hangi iklimdesin,
Hangi resitali dinliyorsun,
Hangi resme bakıyorsun
Şimdi bilmiyorum?
Sadece ruhun kalmış bende...

On yıl olmuş sanki görüşmeyeli
Göz en çok görmek istediğini göremediğinde ağrırmış
Gözlerimi dinlendiremiyorum biliyorum.
Eski bir hikaye olur muyuz bizde günün birinde?
Merak benimki...
Balıkçılar açılıyor denize,
Deniz getirirler mi biraz dönüşte?
Senden bir inci tanesi bulurlar mı ki?
Biliyor musun
Benim en sevmediğim şey yalnızlıktır,
İtiraf ediyorum.
Öyle kaliteli yalnızlık savunucusu olamadım hiçbir zaman,
Ancak çok sıkı fıkı olmaya da vaktim mi yok nedir?
Ah annemlerin zamanı daha mı iyiydi,
Bizim zamanımız mı?
Biz zamanın sen sus diyip susturduğu nesiliz,
Ne eski güzel saf duyguları unutabildik,
Ne bu zamanın duygusuzluğuyla başa çıkabildik...
Ne zaman başkaldırsak
Zamana uyanlara uyduk sonunda...

Bir kahve mesafesi var aramızda sadece
Buğuları üflerim ben...
Bir göresim,
Bir sesini duyasım geldi...
Zamansız sevgilim...

Mine Yılmaz Sevinç
06 Kasım 2025
15:58