Kültür Sanat Edebiyat Şiir

artık ruhlar kendini aklayamıyor yalanın ardında
ruhlar kalabalığın sessizliğinde cennet cehennem diyemeyen bir tanrının kanatları altında
basit gerçekleri hayatın yazılı olan her şeyin ağırlığı altında
artık insanların tek umudu yardım istemekte
artık yaşamın hiçbir sır dolu kutsal sonu aynı mutlu sonda bulmuyor beni
artık yalvarmak lazım bir şakaya kurban gitmesin diye hırsların akıl yanında yürüyen kalbi kırılmasın diye
kalbi kırılan bir akıl var artık aramızda yılların izini kaybetmiş
geçmişin yükü ne yazık ki ağır ama küçük görünüyor çaresiz

ARAFTA

bir küçücük kitap kadar gerçek yaşananlar
inanmak dışında bir incecik kelebek bile yok aramızda

yani bir geri zekalı herkesin mutlu olması için saçma sapan bahaneleri anlatırken bir kaç kişinin birbirini suçladığı cehennemden cennete gidemiyordu ama kurtulmak istiyordu

mutluluğa cennet diyemeyen biri bir kaç kişilik suçlamaya da cehennem diyemiyordu ama okudukları bu yanılgıyı barbarların, cani din adamlarının ölümle dalga geçmesini andırıyordu gene

halkın elindeki gücü kötüye kullanan herkesten daha kabaydı artık akıl Tanrı'nın ışığı vurmasa

yalan adının altındaki en çirkin görüntü bile kusursuzdu ama yankılanan hiçbir şey bunu doğrulamadı

bu konu yine de öyle olsa da bunu anlamayanların elindeydi artık sınır bilmeyen güçleri asilerin hak ettiği tarzda bir huzur

yaşamı kutlayan bir için aynı günü düşünmenin bir telâfisi yoktu sevdiği kadın olmasa

bütün bunların iyiye ve affedilmeye yüzünü döndüğü yerde kendi gerçeklerine bakman gerekirdi ama o yaşamın ne başı ne de sonuydu

hayallerin içinde aşkın sadık yanında göremeyeceği bir yerdi kendi umutlarının köreltilmiş tohumları

bunların açıklanabilir bir yanı yoktu ama kalbinde açıklandığında yalanın adını koyamayacak tek bir bakış tek bir ok bile yoktu

kendini hiçe saysaydı yokluğunda sevginin başkasına duyduğu inanca ihtiyacı ne kadarsa o kadar da melek gerekirdi inanmak için onca çabaya rağmen

ama kolay değildi gözlerinin gücünün yansıttığını anlamamak da eğitseydi herkesi farkını bilemezdi sevda ile ahlaksazlığın arasındaki her günahın aynı yolda yazıldığını

bunu anlayamazdı isaya inanan muhammedi resmeden cehennemlikler ama tahtında oturan biri daha büyük bir kahkahayla yaklaşacaktır yaşamın çöle dönmüş yanına yaslanınca

bir kişi bile hak etmemiştir aynı dünyada aynı bedende yaşamayı

sonra daha masum sanıldı aileye duyulan korkunun ışığı emmesi
artık hiçbir büyük güç aşamazdı merhaba kadar basit bir kutsal güzelliğin cennet diyemeyişini

hiçbir günah aklanamazdı bu günahın karşısında

artık bu evet -
kayıp cennet değil de dante'nin cehennemi

okuyup ademe diyecek -bütün kelimeleri öğrettin bu da ilim

bana diyor kafamda elinde kitap da yok benim okuduğuma deli diyen bir sapık diye de
yedi cehennemin gazetesi cehennem


insan bunu ya okur ya cehenneme gider
allah demeden okuyacaksan sus
insan gibi okuyacaksan oku

bağırma beynimin içinde delinin cehennem kazanı gibi diye de kitap

elimdeki sanat kitabı ama sırf küfür
resim değil
insanlar resmini koymuş kafama
biri kitap diye beynimi okuyor
resimlerin suçu yokmuş ki diyorlar

yani ben elimdekine ilim demiyorum zaten
sana niye diyecekmişim
demiyorum

?
insan ya okur bunu
ya cehenneme gider zaten
bir kaç kopyası cehennemde

artık ne okusan da biri allah a "cehenneme gitsinler" diyor senin için
bence sesler, asılsız ilimler, gereksiz zulümler yer tutmasın yani cehenneme gitsin

öyle konular da var

umarım sen de dersin bilemem ben
allah belasını versin

haklıysan haklısındır
haksızsan kendini cehenneme atarsın cehenneme katarsın

bu kadar aptal hiç olmadım
ne okudunuz da bunu bile anlayamadınız anlamam da imkansız

o açıdan sapıklar cehenneme gidecek
bunun intikamı alınacak
bu zulüm asla cezasız kalmayacak


ben şiir değilim
bana şiir muamelesi yapamazsınız hiç bir açıdan

iki tane şiir okudunuz diye bana sınırsız özgürlükten bahsetmek de nesi acaba
kutsal kitabı okumuş
şiir romantiktir
evet
şiir miyim ben sen bana beyinsiz dedikçe

?
insanın sınırlarını bilmeyen biri sınırlarını çizse eminim bi cehennem olur ortamızda

kutsal kitabı oku şiiri ilim diye de anla
okuma şiir oku kendini tanı

bundan anlam çıkarmış gibi resimlerini zihnime koymuşlar aman ne iyi insanmış derken de "yasak" işte
kim olduğu değil kim olmaması gerektiği söz konusu artık

ben elalemin resimlerinden ders almak zorunda değilim anlamında
sesini duyan da stop tuşu yok diye mutsuz

hiç kimse benim hayatımı cennete yönlendirip
beni zihninin cehenneminde bırakamaz

bu kutsal kitap yine de
içi de zihnim gibi allah zikriyle dolu ve cennet kadar sessiz

ne okusan da zihnindeki ilim allah diyor diye de ilim

ama cehennem ölünce gideceğin yer

aklımdaki romantik romanı şeytan yerine koyup
kendini romanla aklayıp beni ilme kattığını sanma diye


o konu cehennemde sapık.