© Copyright Antoloji.Com 2016. Bu sayfada yer alan bilgilerin her hakkı, aksi ayrıca belirtilmediği sürece Antoloji.Com'a aittir. Sitemizde yer alan şiirlerin telif hakları şairlerin kendilerine veya yetki verdikleri kişilere aittir. Sitemiz hiç bir şekilde kâr amacı gütmemektedir ve sitemizde yer alan tüm materyaller yalnızca bilgilendirme ve eğitim amacıyla sunulmaktadır.
Gürültü çekildi çekilmesine ama Şimdi odada daha büyük bir şey var: Duvarlara çarpmayan, Işığın gölgeden ayrıldığı o ince çizgi.?Birikmiş kelimeler bir köşede tozlanıyor, Herkes kendi sustuğu yerden sorumlu artık. Bir çayın soğuma süresi kadar derin, Bir yaprağın düşüşü kadar sessiz her şey.?Ne bir sitem bu ne de geride kalış, Sadece zamanın kendi yankısını dinlemesi. İçimdeki oda büyüyor sanki, Kapıları kilitli, pencereleri buğulu
Gözyaşı, yenilmek değilmiş; insanın kendine, yorulmuşluğuna ve geçen zamanına verdiği en içten, en hesapsız saygı duruşuymuş. Şeffaf bir damlanın yanağı yakıp geçmesi gibi; içimdeki fırtına da süzülüp gitti, geriye sırılsıklam bir hafifleme bıraktı.
Duvarların hafızası olur mu derlerdi; varmış. Yıllarca satırlara, dökülen sadece î cümleler değilmiş meğe; geçen zamanın kendisiymiş. o kapıdan çıkarken, ne arkamda kalan yıllara tam bir veda edebildim ne de önümde uzanan o sessiz dinlenişe kendimi teslim edebildim. Aynı anın içinde hem gözyaşının buğusu hem de tebessümün sıcaklığı çakıştı. Sesler kesildi, koridorlar boşaldı, . Yorgunum; ama bu yorgunluk bitişin değil, içimde saklı kalan o koca yaşanmışlığın ağırlığı. İçimdeki o yoğun fırtınayı şimdilik kendi kabuğuna çekiyorum. Zaman kendi sularında durulsun diye..."
Işık sızmayan bir mahzendir durulan akıl,
Ne bir gölge ağırlığı, ne bir göz izi...
Dünya dışarıda döner durur da,
Burada sadece kendi kalbine vurur sızısı.
channel/UChEua7-WzySaRCHA6A_rNqA
"Bir yaprağın düşüşü kadar sessiz, bir yıldızın doğuşu kadar mucizevi... Hayat, sen ona bir anlam yüklemeye çalışırken akıp giden değil; o akışın içinde, kendi sesini bulabilmektir."
Bizler, zaman denilen o devasa kumaştan kendimize küçük hırka teyelleyen terzileriz.
?Dün, sırtımızda taşıdığımız eski bir heybe.
?Yarın, hiç açılmamış bir mektubun merakı.
?Bugün ise, parmaklarımızın arasından kayıp giden o tek bir kum tanesi.
?Çoğu zaman hayatı, sadece başarıların ya da kazanımların toplamı sanıyoruz. Yanılıyoruz. Hayat, eksildiğimiz yerlerden başlar aslında. Kırıldığımız o sızılı çatlaklardan sızar içimize asıl ışık. Anlam; mukaddes bir varış noktasında değil, o yolun tozunu yutarken kalbinde taşıdığın şefkatte saklıdır. Biriktirdiğimiz ve bıraktıklarımıza anlam yükleyebiliyor muyuz
İnsan, yürümeyi öğrendiği günden beri hep bir menzil arıyor kendine. Kuşların göç yollarını, nehirlerin denize varma telaşını izlerken hep aynı soruyu fısıldıyor Geceye: "Ben neden buradayım ve bu yol nereye çıkıyor?"
?Hayatın anlamı, büyük harflerle yazılmış yaldızlı cümlelerde saklı değil oysa. O, daha çok kırık bir bardağın sızdırmasında, yağmurdan sonra toprakta kalan o kekremsi kokuda ve bir insanın diğerinin gözlerinde kendini ilk kez gerçekten görmesinde gizli. Zamansoz bir solukta hayatın resmini çizebilir misin?