Ciğersiz Kalmışım Şiiri - Kasım Kobakçı

Korkak adımlarla yürüdüm gece,
Sustum ve döküldü dilden her hece.
Yüzümde kalmadı cesaret izi,
Vurdu bak karanlık, sardı hep bizi.
Nefesim kesildi, göğsüm daraldı,
İçimde çırpınan umut sarardı.
Gözümü kapattım, sustum korkuyla,
Ruhumu boğdular acı kokuyla.
Kaçtım gölgelerden, düştüm derine,
Yazıklar olsun bu korkak serine!
*
Dağlara bakarken eğdim başımı,
Gizlice akıttım kanlı yaşımı.
Titreyen ellerim tutmaz kılıcı,
Sözlerim tükenmiş, gözüm yakıcı.
Meydanlar seslenir, ben hep susarım,
Zehrini içime her gün kusarım.
Arkama bakmadan kaçıp giderim,
Ben kendi kendimi heder ederim.
*
Ciğersiz bir ruhun yoktur yarını,
Ateşler saramaz soğuk bağrını.
*
Yürüdüm bomboş bir çölün içinde,
Kayboldum silik bir rolün içinde.
Pişmanlık vuruyor yorgun yüzüme,
Kimseler inanmaz artık sözüme.
Aynalar tükürür benim aslıma,
Bir lanet eklendi kara faslıma.
Sustukça büyüdü içimde yara,
Düştüm çıkılmayan sonsuz çukura.
*
Dağılan ordular şahit utanca,
Vuruldum sırtımdan kanlı tırpanca.
Şişirdim göğsümü sahte gururla,
Kandırdım herkesi boş bir onurla.
Gökler alçaldıkça ezildi ruhum,
Kurudu içimde büyüyen tohum.
Kötüyü gördüm de tıkadım burun,
Sormadım kendime nedir bu sorun?
Çaresiz diz çöktüm devran dönerken,
Utandım güneşim sessiz sönerken.
*
Parmaklar kırılmış, yalandır bahar,
Sahtekar düşlerin sonunda ne var?
Manşetler yazarken riyakar adı,
Bozuldu ağzımın o eski tadı.
Yürüdü sokaklar, ezip geçtiler,
Ben hariç herkesi tek tek seçtiler.
Çoğalmış sanırken azaldım her an,
Dağıldı yollarda şu aciz kervan.
*
Kusarken dünyayı yırtık hayvanla,
Ciğersiz kalmışım ben bu hüsranla.