Nazife Abaylı Şiirleri - Şair Nazife Abaylı

Kulağıma fısıldadığın aşka dair,
Sevgili olmaya dair sözcüklerini,
Halen duyar gibiyim.
Başımı yastığa her koyuşumda..

Ruh karmaşasında,

Belki de hiç bilmeyeceksin.!
Yokluğunda titrediğimi.
Sevdan ile yandığımı,
Görmeyeceksin..
Kaç gece ağladı bu yürek?
Kaç kez sevdiğini söylemek istedi bu dil?

Anımsıyor musun?
Yıllar sonra,
Karlı bir kış gününde,
Buluşacaktık seninle.

Fırtınalar koptu.

Bugün on dört şubatmış...
Sevgililer günüymüş...
Ve...Sen...! ! !
Sen...! ! !
Olmayacaksın yanımda biliyorum...! ! !
Ve...Ben.....! ! ! !

Bilmiyorsun sevgilim...
Başkaları için,
Sevdiğim bir kaç dost için,
Kendimi nasıl feda ettiğimi...
Seni kaybetme ihtimalini,
Göze alıp,

Yarım bıraktım şimdi bütün işlerimi,
Aklıma sen geldin ya...

Evi süpürecektim sözde..
Yemek yapacaktım,
Begonyalarımı penceremin önüne dizecektim özenle,

Doğuştan başlamış yaşamla savaşım,
Dokuz aylıkken, bilinmeyen bir derde yakalanmışım.
Koma halinde bulmuş annem beni ocak başında,
Götürmedikleri doktor,hastane kalmamış.
Çaresi yok demişler,günlerce başımda beklemişler
Seferber olmuş köy halkı,dağ bayır yürümüşler,

Sildim kitabımdan hepinizi.
……………………………….
İyi günde yüzüme gülen,
Kötü günde çekip giden,
Dost dost deyip te,
Sırtını dönen kitapsızlar..!

Ne mal ister canım,
Ne mülk.
Ne ekmek ister,
Ne de yemek.
Uçmak ister gönlüm,
Kuş oluvermek.

Yıllar önce gezdim dolaştım,
Şehrinin en ücra köşelerini,
Dümdüz caddelerini.
..........................................
Üzüm topladım bağlarından,
Kirazlarını,