Nazife Abaylı Şiirleri - Şair Nazife Abaylı

Değirmen misali ortam da bir kazık,
Döner dururum iki taş arasında kalmış sıkışık.
Biri ölüm biri hayat.
Buğday olsam öğütülürdüm çoktan,
Dön dön dön...
Ne yaşayabiliyor,

Kaçan kovalanır,
Derlerdi inanmazdım.
Ben kaçtım önce,
Sen kovaladın.
Yoksa şimdi,
Sen mi kaçıyorsun?

Ah deli gönül!
Ne geldiyse başına,
Sevdadan gelmedi mi?

Açma dedim sana bir daha yüreğinin kapılarını,dinlemedin.
Sevdalanmak yaramıyor sana,bilemedin.

Ortaköy'e gelmiştim,
Yıllar önce.
Bir Nisan günüydü.
Oturup sahile,
Bisikletleriyle akrobasi yapan,
Gençleri izlemiştim.

Çok sevdiğim,
Bir dostum vardı.
Adı 'Nazan'dı.
Sevimli,saygılı,
Şirin mi şirin,
Nazik mi nazik,

Demir attı yüreğim yüreğine.
Gemilerim artık batmıyor.
Denizim hırçın değil,
Dalgalarım köpürmüyor.

Ufkumdan sabahları,

En güzel dizelerimi yazacaktım senin için,
En güzel şiirim olmalıydı sana yazdığım,
Ama öylesine eritiyor ki bu sevda beni,
Dayanamayacağım...
..........................
Uyku girmiyor gözlerime tam kırksekiz saattir.

Aklıma takıldı bugünlerde,
Şu kontör meselesi,
Sanki herkesin meselesi.
Misafirlikte,iş yerinde,
Çarşıda,pazarda,
Dilinden düşürmez yaşlısı genci.

Beni kadın yapacak olan,
SEN'sin.
Seversen dillenirim,
Bülbül gibi öterim.
.............................
Sevmezsen,

Bir vardım,
Bir yoktum.
Zamanın evvelinde.

Etrafım yapraklarla,
Sımsıkı kaplı,