Nakışlar Şiiri - Kasım Kobakçı

Asya yollarından göçen kervanlar,
Selçuklu eliyle coşan ummanlar,
Tezgaha oturmuş usta cananlar,
İlmekle dokunur gizli nakışlar.
*
Çiçekli dallara rengini veren,
Bahçeden derdiği gülünü seren,
Gönülden gönüle sevgi gönderen,
İlmekle dokunur gizli nakışlar.
*
Kök boya içinde sararır yaprak,
Yılların kahrıyla yorulur toprak,
Gökyüzü mavidir dalgalar akpak,
İlmekle dokunur gizli nakışlar.
*
Gözyaşı damlarken ipek mendile,
Rüzgarlar eserken savrulan küle,
Bülbüller ötüşür kırmızı güle,
İlmekle dokunur gizli nakışlar.
*
Osmanlı mülkünde yeşeren çınar,
Yaylanın düzünden çağlayan pınar,
Susamış yolcuyu sevgiyle sınar,
İlmekle dokunur gizli nakışlar.
*
Mevlana şehrinde döner erenler,
Yunus'un yolunda güller derenler,
Hakikat sırrına böyle inenler,
İlmekle dokunur gizli nakışlar.
*
Kerem'in Aslı'ya çarpan yüreği,
Mecnun'un çöllerde biten emeği,
Sevenin bükülmez tunçtan bileği,
İlmekle dokunur gizli nakışlar.
*
Gelinlik günlerin çeyiz sandığı,
Geceler boyunca muma kandığı,
İğneyle kuyuya umut bandığı,
İlmekle dokunur gizli nakışlar.
*
Kilimin üstünde uzanan eller,
Rüzgarla savrulup dökülen teller,
Sessizce konuşur suskun bedenler,
İlmekle dokunur gizli nakışlar.