Naime Özeren Şiirleri - Şair Naime Özeren

ÖTANAZİ

Bir duruşma düşünün
Davacısı, yargıcı, avukatı, tanığı tek
Söz hakkı yok sanığa
Ölenedek…

RASTLAYAMADIM

Su gibi aktı da geçti seneler
Saçlarda beyazlar, yüzde çizgiler
Bir serap misali yaşandı dünler
Yazık! Bir vahaya rastlayamadım…

Uzaklarda bir yerlerde
Bir çocuk ağlıyor sessizce
Fayları kırılıyor içimin
Yıkılıyor ne varsa üzerinde
İskambil kâğıtlarından evlerce...
Çocukların yarınlarını

Otacıyım ben
En acı ve yazılmamış şiirlerimi sürerim
Yaralarımın kanayan yerlerine
Çünkü bilirim
Acı, acının duldasında sakinler
Çivi çiviyi söker nasıl sökerse…

“Bu kadar yürekten çağırma beni…”
Sahi…
Tatlı bir şarkıydı o değil mi
Olsun… Ne fark eder

Eski bir kentim ben
Unutulmuş bir deniz ülkesinde
Yıldızlarım kutsanmıştır
Bir ışık seli akar denizlerime

Ömrümce hep senli hayaller kurdum
Sevdalı kuşlara halini sordum
Karakış ayazda yandım kavruldum
Aşkınla yoğruldum, yeniden doğdum…
**
Sen kara sevdamsın ve alınyazım

ÖMÜR DEDİĞİMİZ SANKİ KAÇ BAHAR?

Nehirler çağlayıp denize akar
Ne ben nehir oldum ne denizim var
Ayrılık rüzgârı yürekler yakar
Söyle ey sevgili , ömür kaç bahar?

Şu çapkın rüzgâr var ya
İnan ki zırdeli
Utanmadan kaldırıyor
Dağın eteklerini
Yağmurunsa derdi başka

RÜYA GİBİ GEÇTİ YILLAR

Rüya gibi geçti yıllar
Kıymetini bilemedik
Sonra esti sert bir rüzgâr
Nedenini bulamadık…