Naime Özeren Şiirleri - Şair Naime Özeren

Gözlerinden kan damlayan
Kızıl şafakların birinde
Bir de baksam ki
İzmir’ im oluvermişsin

KURTULUŞ MEŞALESİ / 19 MAYIS

Birinci Dünya Savaşında
Aç kurtlar gibi saldıran onca ulustan
Ağır yaralar almıştı, dinmiyordu kan
Düşman çizmeleriyle kirleniyordu Aziz Vatan

KÜSKÜNÜM BEN DAĞLARA

Küskünüm ben dağlara, yâre geçit vermiyor
Gönül ferman dinlemez, teselli kâr etmiyor
Sevgimi anlatmaya kelimeler yetmiyor
Gönül ferman dinlemez, teselli kâr etmiyor…

KÜSÜP DE GÖNLÜMÜ VİRAN EYLEME

Güller hiç çiğdemle aynı ayar mı?
Bülbüller güllere gönül koyar mı?
Aşığın sesini maşuk duyar mı?
Küsüp de gönlümü viran eyleme…

KUSUR BENDE AF SENDE
Bestekar Ahmet DALKILIÇ Hocama teşekkürlerimle...


Ey yücelerden yüce
Dert bende derman sende

Sana son bir şiir yazmalıyım Sevgili
Söylenmemiş sözler olmalı içinde
Şimdiye kadar hiç duymadığın
Kendimden bile sakladığım

Dört işlemdir yaşam
Yapar hesabını kendince
Dostluklar, sevgiler derlersin gıdım gıdım
O sana toplar dağlarca hüzün
Acısı dinmeyen ayrılıklar
Dağılsan…

MADALYONUN ÖTEKİ YÜZÜ

Bir yoldur yaşam
Kimine uzun, kimine kısa
Kimine dikenli, çakıllı, taşlı
Kimine asfalt ya da patika

MADEMKİ GİTMEYE KARAR VERMİŞSİN

Madem ki gitmeye karar vermişsin
Kalbime bir tutam umut ek de git
Dönemem bir daha, son söz demişsin
Kalbime bir tutam umut ek de git...

Boğazımda koca bir kördüğüm
Dudaklarımda mührüm
Yüreğimde dağ dağ olmuş hüzünler
Aramızda köprüsüz nehirler