Naime Erlaçin Şiirleri - Şair Naime Erlaçin

— İlhan Berk’e…


bir kapı edindik kendimize
güze açılan

Şiir, zekâ ülkelerinde uzun ve üzücü yolculuklardan sonra doğan şeydir.
-Balzac


Şiirin oluşturulmasındaki başlıca etkenlerden biri de hiç kuşkusuz zekânın işlevsel kılınması, zihinsel yeteneğin şiirde beceriyle kullanılarak aklın (us) öne çıkarılması eylemidir. “Her baktığımızı şiir eden de akıldır” diyordu Nurullah Ataç. Ancak tek başına zekâ, nitelikli şiir “yapmaya” ya da doğurmaya yetmez. Şairin iradesi, kararlılığı, çalışma azmi, birikimi, dil bilinci, donanımı; bunları içe sindirmişliği, duruluğu, öngörüsü, yaratıcılığı, yerine göre mizah ve ironi gücü, derin bakışlılığı, matematiksel ve müziksel ritim kavrayışı ve daha pek çok “geliştirebilir” anlamdaki değişkenin yanı sıra zekâ, akla dönüştüğü sürece önemli bir değer, şiire eklemlenebilir bir sermayedir yalnızca. Şairin içindeki şiire uyanışı gerçekleştiren; hem köklerinin uzandığı ilkellik, naiflik ve masumiyet öğelerini koruyan, hem de bilgelikten uzak düşen depolanmış bilginin bu safiyeti ezmesini engelleyen bir tür yaratıcı araçtır. Denge kurucudur, terazidir, şiiri eksenine oturtandır. Yeri geldiğinde bir güvenlik aygıtı; şair söyleminin omurgası sayılabilecek ve şiirin sıkıca tutunduğu bir payandadır. Ancak unutulmamalı ki akıl şiirin tek hükümdarı olmayıp sadece kullanılabilir bir öğedir. Üstelik zekâdan yola çıkıp akla varmak da yetmez. Ve elbette şiiri yalnızca akıl üzerine kurarak onu abartmamak da gerekir. Burada Melih Cevdet Anday’ın bir sözünü hatırlatmakta yarar görüyorum. İnsanoğlu aklı aşmalıdır; eğer aşmazsa, akıl da bir dogma olur.

hiçliği sevmiştim en çok
en çok yokluğun anlamını
:
ölüm beni bildi!

kendini mart sanıyor

- Samih Rıfat’ın ardından…

sessiz okuma sanatını belledik önce
sonra susmayı

ilahlar hep kuşkulu

mürekkebe ilişmeyi tarif ediyor logos
umduğumuz denizlerle
kadife ellerimizi

bir o kadar kesifleşiyor başkaldırış
bilgelik zarına eldivenle dokunarak

şaibeli kulelerin yıkıldığı
tan vakti dirilen
sancılı güneşten sor beni

o ki ateşini dindiremedi hiç!

gerilla güncesinde kâr hanenin
topluca kundaklandık böyle

edilgin şarkı ey!
billur köşkte baş otağcı
altın renkli kuşun

(hoyratlık ülkesini kuşkuyla yoklayan
kalû- belâdan beri muhalif ehven-i şer’e;
bin duayla giyinip sözün son hırkasını
aşkın zalim kuyusunda demlendi şair…)

bıçakla komşuyuz nicedir
kutsal tuza bağışlandı yaralar

sus'u sorgulayan sonsuzun
tetrakis hesabı

-“Şiir hiç de edebiyat değildir; bir yaşama ve ölme yöntemidir…”
………………………………………………….(Arseni Tarkovski)


çift-çapraz’a getiriyorlardı
sordum çağırtkanlara