Bıçak sırtında bir hayatı sürüklemek,
Yırtık bir iskambil kartının dökümünde.
Mutlu kehanet masallarıyla avunmak,
Ve bana -üstelik iyi niyetlerle-
"Tez zamanda sevineceksin" diyen dostlar!
Sizin o hiç bilmediğiniz,
Bilmekle değişmeyeceğiniz şeyler var.
Ben sevinmeyi, o çok eski,
Kimsenin uğramadığı hatıra bodrumlarında bıraktım.
Ki o hatıralar, bir akşamüstü gibi durup dururken,
Karanlık bir mağara sessizliğinde,
Kör yarasaların çığlığına dikilmiş umutlar.
Umut derseniz; azat bekleyenlerin
Haraç mezat satıldığı pazar yerleri.
Gündelik yaşayan, telaşlı ve ürkek,
Üstelik çoğaldıkça korkan bir toplumun
O her köşe başında kurulan vicdan tezgahlarında...
Ben onu da çoktan bıraktım,
Bırakmak da bir biçimidir çünkü yaşamanın.
Kayıt Tarihi : 23.11.2006 19:25:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Tebriklerimle...
TÜM YORUMLAR (3)