Mutluluk Şiiri - Evo Evrim

Mutluluk sandığım kadar uzak değilmiş,
bir şehrin ışıklarında, deniz kıyısında ya da güzel manzaralarda saklanmıyormuş.

Aynı yolda yürürsün,
yanında doğru insan varsa bahar olur;
yanlış insan varsa en güneşli gün bile üşütür.

Meğer mesele nerede olduğumuz değilmiş,
günün sonunda kime anlatacak bir şeyimizin olduğuymuş.

Bir haberi ilk kimin duymasını istediğin,
bir özlemin ucunda kimin adının beklediği,
kalabalığın içinde gözlerinin kimi aradığıymış mutluluk.

Çünkü bazı insanlar gelir,
bulunduğun yeri değiştirmeden hayatının iklimini değiştirir.

Ve bazı insanlar gider,
dünyanın en güzel manzarasını bile sessiz bir odaya çevirir.

İnsan en çok bununla sınanıyor galiba;
birini bekleyerek,
birini özleyerek,
birine anlatacak cümleler biriktirerek.

Mutluluk belki de tam burada;
varılacak bir yerde değil,
kalbinin yanında dinlendiği bir insanda.

Evrim