BİLİRİZ YOK BİZE ÖLÜM
Yanarız biz aşk şem‘ine
Pervâneye geldik gülüm
Külü göğe savurmak ne?
Biliriz, yok bize ölüm
Bu âlem bir mezradır ektiğini biçersin
Ne gelirse arkandan ordan kapı açarsın
Sırat dediğin amel takılır ya geçersin
Hak Taâlâ öcünü bunda ibretle alır
Bilmeyen ilm-i ledün onu kul yaptı sanır
Bir güzelden nice gönüller çeler
Çul geydirir çöl gezdirir bilmezsin
Kaşları yay kurar okları deler
Bahrî gibi göl gezdirir bilmezsin
Düşürür de bir sevdânın peşine
Bir çerağ yak gönlünde
Hu diye koşarak gel
Yansın bırak gönlün de
Su diye coşarak gel
Aynayı sil yaş ile
Birdir gördüğün eşyâ içinde kendi gezer
Kalemdeki irade kendidir kendi yazar
Alan veren kendidir, kendinindir bu pazar
Birdir sen bilmesen de kendini çokta gizler
O bir gözden görür de görmez onu bu gözler
Bir kapı aramam artık, sağım solum ardım önüm
Parmağım nuruna değer, sana açılır her yönüm
Göster cemalini demem, el açıp sana yalvarmam
Ne âh ederim ne dua, kendimden kendime ünüm
Bir mum al derdine yan ruhu pervane düşür
Aklı ko aşka yönel, aşkı canane düşür
Dalgıç ol bir deryaya sığ yerlerde gezinme
Karış gitsin sulara dal a dürdane düşür
Bir öküz arıyorsan aynada kendine bak
Balya gibi olmuşsun boyunduruklu ahmak
Sen ne için varlığa sefer ettin bilmeden
Haddine mi be yani bu çarhı boynuzlamak
Bitse ayrılık korkusu
Bir gün sana kaçıversem
Ağzın kadeh sözlerin su
Oluverse içiversem
Saçında misk olup koksam
Ve göklerden dağlara devredip gelir bize
Emaneti alamaz insan gelmezse dize
Geçtiğimiz yollarda unsura dönüşen ten
Unutturur insanın aslını bir nur iken
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!