Seni özledim anne,
Şubat güneşi gibi seni özledim,
Anne kokunu,
Baş örtünü,
Gülen gözlerini,
Seni özledim...
Seni haykırıyor bana bu cadde,
Bu sokaklar...
Bu ıslak kaldırımlar...
Hani üzerinde beraber yürüdüğümüz...
Doğadaki herşey seni anlatıyor,
Senin gözlerinin rengi kadar kahve,
Köyümüzün ağaçları.
Geçen yıl diktiğimiz fidanların boyları
Senin kadar olmuş.
Koyunların memeleri
Pantolonlarım ütüsüz artık, gömleklerim kirli.
Boyalar ayakkabılarımı eskisi gibi siyahlatmıyor.
Beni böyle görsen, beğenmezsin belki.
Yağmur; beni adam yerine koyup ıslatmıyor...
Belki şair tarafımı da kaybederim
Bu şiirden sonra.
Şair olmak mümkün mü,
İlham perisiz?
Yazsam da berbat olur
Şiirlerim aşksız.
Bilmiyorum,
Sensizliğe daha ne kadar katlanırım?
Bu dünya beni
Daha ne kadar üstünde tutar?
Ne kadar tahammül eder
Ağaç, yaprak, kuş, kış ve insanlar?
Yıllar geçti hâlâ unutmadım adını,
Senle geçen zamanın tadını,
Geçen hiçbir gün azaltmadı sevdamı,
Takvimdeki yapraklar seni gösterdi.
Kurşun gibi sıralandı sensiz geçen geceler,
Odama dolan bu matem havası,
Senin gidişinin bir sonucudur.
Kalbimin yıllardır dinmeyen yası;
Sevmiş bir insanın, vefa borcudur!
Sana doymaya ömür yetmiyor,
Hadi bu mevsim yine bende kal.
Sen olmayınca, heyecan olmuyor,
Beni o deli sevdalara sal.
Bu gözler var ya, seninle görür,
Olamıyorum sensiz işte,
Duygularım serzenişte.
Seni tatlım her görüşte
Bir daha aşık oluyorum.
Başkasını sevmem artık.
-
Zehra Akar
Tüm Yorumlarsüper bir şaiir başarılarının devamını diliyorum