Akıp gider zaman
Ömür sayfalarında anlamlaşır ibret sunan
Aklın ve vicdanın cevaz verdiği heyecan
Umutla yol alan, vefasını aşkta bulan
Sadakat ikliminde şikayeti unutan
Halin demiyle ağlatan
Ne kadar sancılarım varsa
Ruhum hicran içinde sayfalarını aralayınca
Aklım ayazda, niyazım sinemden hüccet bekliyor umutla ve farkla
Her ne kadar vaktim kalmışsa, aşk sızısının hasretini yudumlamaya sevdamla
Ey rabbim sen bilirsin
Artık anladım ki
Sana söyleyemeyeceğim içimde ki sıkıntılarımı
Sinemde ayyuka çıkan sukutun çığlıklarıyla nefes almanın hicranını
Zira fevkalade naifsin
Zarefetle anlam buluyor senin ülfetli nefesin
Al al olmuştu yanakları
İçimi delercesine bakıyor, derin bir temaşa ile nefes nefese birşeyler arıyordu
Gökkuşağına benzer renkler bezenmiş, bakımlı olmayı fevkalade önemsemiş konuşuyordu
Bir şaşkınlık içindeydim, dönüp bir arkamı kontrol ettim, yanılmıyordum niye susuyordum
Sessiz birşekilde ağlıyordu
Kimseye bir zarar vermeden içlenip, ruhunun hicranını aşikar eğliyordu
Bir gönül için hüznün vazgeçilmezliğini biliyor, kah sabrediyor, kah ah çekiyordu
Şikayet etmeye yeltenmiyordu, derdi bahşedenin kim olduğunu yakinen biliyordu
Sanki muttluluk saklanan bir esrardı
Her zaman umut etmek, sabırla nefeslenmek ahirim için kardı
Şikayetlenmek ne kadar kalbim için manidardı, edep ile yol almak muhakkaktı
Demek ki bir tebessüm veya gülmeye meyil ahvalim, bir ömür kanaati yaşayacaktı
Bir zamanlar
Geçtiğimiz değerleri
O maziye sende bir bak
Ne kıymetler vardı
Yüreğimizi ısıtan
Evet, çaresiz gizledim serdetmedim
Ruhumu okşayan, sinemi kuşatan hicranı nefeslere ayan etmedim
Bir anlamda çaresizdim, hissiyatımın esiniyle meşk ederek serinledim geçtim
Yıllara sâri hüzünle bahtıma boyun büktüm, sabrı nefeslendim, öteyi terennüm ettim
Ah o çocuklar
Gönül imbiklerimiz…
Medarı iftiharımız, sevgi yumağımız…
Neşe kaynağımız,
Sürekli teselli sığınağımız…
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!