Korkumun
Nüksettiği bir anda okumuştum
Göndermiş olduğun o güzel mektubunu
Satırlarını
Soluk soluğa kalarak okurken sen
Her ne kadar geç kalsam da hayatı
Anladığımı söyleye bilemen çok zor
Mana mefkûresini yaşasam o hazzı
Meşkiyle serinlemekte yakan bir kor
Ateş ne ki ten, zaten emanetteki yeti
İçim yandığını sana nasıl söyleyebilirdim
Sen her zaman sabreden şefkatin eliydin
Çileydin, metanettin, en nadide himmettin
Hiç yüksünmezdin, yemezdin, yedirendin
O güzel gözlerinden akan yaşlar serinliğindi
Trenleri görünce,
Yüreğimi bir hasret hissi kaplar.
Kapkaralığı,
Kalbimin derinlerini yaralar.
Hele acı sesi,
Orada mıhlar, şoklar, anar,
Gel eyleme bizar, sevda mı intizar
Sine yanar, yürek ağlar, hazan söyle niye bir efkârı nazar
Umutlar kanatlanıp uçar, niyetin kutsiyeti niye ar, harlaşan gönüldedir yar
Dil ne söylesin, sine inim inim inleyerek nefesi kessin, halde şevk bitsin güz göçsün
Çaresi yok
Her lahza ibrete
Akan vicdandır
Duygular ne kadar
Latif ve mütehassıstır
Sevgi ve muhabbete
Açtı yüreğimde bir sevda son deminde
Yeşertti kuruyan filizleri anlamalaştırdı
Her mısrasıyla suyunu verdi havalandırdı
Kendine kattı mananın hazzını da yaşattı
Bir şefkat elçisiydi, gönlün temsilcisiydi
Konmuş yine bülbül şakıyor ağaçlarda
Habersiz kaldım karanlıklarda ki aştan
Yaprak misali dallara tutundum kaldım
Yaşanmayan aşkları oracıkta bir andım
Hicranı yaşattın ey sevgili sana kandım
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!