Konmuş yine bülbül şakıyor ağaçlarda
Habersiz kaldım karanlıklarda ki aştan
Yaprak misali dallara tutundum kaldım
Yaşanmayan aşkları oracıkta bir andım
Hicranı yaşattın ey sevgili sana kandım
Her suale açık kapı
Sırrı meftun eden bir yapı
Candan geçiren, feda eyleyen narı
Firkati yaşatan, ufku açan marifet şiarı
Onu bilen bilir
Yine akşamın mağrurluğundayım
Ruhum seyyah olsa da kalbi burukluk yaşamaktayım
Hicran sayfalarında uyumaktayım, hüzün içinde nefesi bırakmaktayım
Bilmem ki hala niye ağlamaktayım, kim için ufka uzanmaktayım, ummandayım
Feryadım duyulmaz artık soldu
Bilmem ki hangi kelam kifayet ediyor
Sabrın edebine, izanın saadetine sukut etmek kar etmiyor
Hüzün hali sineyi dağlıyor, düşler, düşüncelere ram olmakiçin geçit vermiyor
Umut soluyor, şevk sarsılıyor, neşe kaybolup, ruhumu sızlatıyor,arayış ve firkat iştiyakı dinmek bilmiyor
Gül misali naif ve zarif olmak isterdim
Evet
Haklısın teslim ediyorum
Hakkını ve serdettiğin naif nezaketini
Ne kadar
Gayret etsem de başaramam
Ey vaktin emanetçisi
Her zerredeki nefesin takipçisi olan abit
Yolun evvelinden habersizsen ahirini nasıl idrak edeceksin söyle
Şem niye avaredir
Kendi dirliği içinde vahtede amade renktir
Sen olsun ağlama
Halimin hicranına karaları bağlama
Gözyaşlarının sağanağında sancılar yaşatma anla
Nasıl olsa gidiyorum
Nihayete hazırlığı biçiyorum şevkle
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!