İnsan, edebiyle kemale eren candır
Zarifliğiyle salınan nazardır, naifliğiyle yol alan bir furkandır
Aklın sahibi, iradenin mükellefi, ruhunun evvel emirde ki emanetçisi olandır
Taşıyamayacağı bir yükün zaptıyesi değildir, tercihleriyle bir bütün olan kederdir
Bir dinleyin, dostlar, arkadaşlar,
Hemen hükmetmeyin, sabır edin,
Yıllarca içimize giren ön yargılar,
Zanlar, yalanlar hala dökülen kanlar…
İşte medeniyet diye garbı gösterdiler,
Bir akşamın asudeliğinde
Yaprakların çıkardığı hicran sesleriyle
Halime nüksettiği hüznün güzelliğiyle
Şimdi yanımda olmanı
Ne kadar çok arzulardım bilemezsin
Ne vakit tenime bir meltem nüfus etse
Alıp götüren zaman, kalbi mefkûrem için ruhuma erişse
Bilmem ki dile gelen ve kalbe süruruyla ibreti paye olan aşk gizliyse
Serdettiğim, lakin fakir halim, hıçkıran melalimle hüznü nefeslenerek aşk dilerim
Al al olmuştu yanakları
İçimi delercesine bakıyor, derin bir temaşa ile nefes nefese birşeyler arıyordu
Gökkuşağına benzer renkler bezenmiş, bakımlı olmayı fevkalade önemsemiş konuşuyordu
Bir şaşkınlık içindeydim, dönüp bir arkamı kontrol ettim, yanılmıyordum niye susuyordum
Sessiz birşekilde ağlıyordu
Kimseye bir zarar vermeden içlenip, ruhunun hicranını aşikar eğliyordu
Bir gönül için hüznün vazgeçilmezliğini biliyor, kah sabrediyor, kah ah çekiyordu
Şikayet etmeye yeltenmiyordu, derdi bahşedenin kim olduğunu yakinen biliyordu
Kim bilirdi
Her nefes bir hesap içindeydi
Yaşamak için en tabii olan gerekçeydi
Hayat şartları böyleydi
Sosyal şartlar karar verdirdi
Yıllara sâri beslediği ümitleri
Ne kadar
Hayıflansam,
ah edip ağlasan
Hasretin belini,
bağlamak için
sabahlara kadar uyumasan
Akıp gider zaman
Ömür sayfalarında anlamlaşır ibret sunan
Aklın ve vicdanın cevaz verdiği heyecan
Umutla yol alan, vefasını aşkta bulan
Sadakat ikliminde şikayeti unutan
Halin demiyle ağlatan
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!