Mustafa Amcama da Veda! Şiiri - Emin Keven

Şiire de, kelle paçaya da veda.
Doktor:
“ Hastasın, onu yeme bunu yeme…” dedi.
Sana da veda doktor bey.

Veda demişken;
Trene de, otobüse de,
Sokağın başındaki büfeciye de veda.

Çocuklar size de,
Anneme, teyzeme,
Mustafa amcama da veda.

“Kim kaldı?” bölümünde kim varsa,
Hepsine veda.

Desene sen:
Vasiyet bu.

Veda etmeden ölüme,
Veda etsek mi şiire?

Ölüm gerçek…
O zaman bütün şiirlere veda.

Sadece bir şiir hariç:

“Mustafa amcama da veda.”

Yolda sinyal vermeyenlere,
Son anda fren yapanlara veda.

Metrobüste boş koltuk görünce hızlanmaya,
Yanındakine bakıp “ben önce gördüm” demeye veda.

Uykusu kaçınca mutfağa gidip,
Dolabı açıp ne aradığını unutnlara veda.

Çayın yanında dert aramaya,
Kumandayı kaybedip televizyona kızmaya veda.

“Bugün ne yemek olarak yapsak?” deyip,
Hiçbir şey yapmadan akşam etmeye veda.

Anlamsızca sallanan ayaklara,
Boş boş duvara bakmalara veda.

Telefonu eline alıp,
Neden aldığını unutmaya veda.

Pazartesi başlayacağım deyip,
Pazartesileri beklemeye veda.

Aynı şeyleri yapıp,
Değişir mi hayat diye sormaya veda.

Hayat dediğin de bu değil mi Mustafa amca?

Biraz telaş,
Biraz unutkanlık,
Biraz da gereksiz dert…

Sonra insan dönüp bakıyor;
En çok da bunları özlüyor.

Bir çayın buharını,
Bir dost sohbetini,
Bir kapı önündeki selamı…

Mustafa amca…

Belki kelle paçaya,
Belki eski günlere,
Belki de bu dünyaya bir gün veda.

Ama bazı insanlar gitmez.

Bir isim kalır.
Bir hatıra kalır.
Bir şiir kalır.

Ve o şiirin adı:

Mustafa amcama da veda…
Emin KEVEN