Müslüm İnan Şiirleri - Şair Müslüm İnan

İSTANBUL'DA TUTUNARAK
İstanbul’a geldiğimde bu şehrin beni beklediğini sanmıyordum.
Zaten İstanbul kimseyi beklemezdi.
İstanbul, geleni karşılamaz; gelen kendisine bir yer açarsa onu içine alırdı.
Ben de köyden, taşın toprağın, yoksulluğun ve sessizliğin içinden çıkıp geldim. İstanbul’un dili başka, yürüyüşü başka, insanı başka, havası bile başkaydı. Benim bildiğim hayat, insanın birbirini adıyla tanıdığı bir hayatın içindeydi. İstanbul ise milyonlarca insanın birbirinin yüzüne bakmadan yan yana yaşadığı büyük bir insan kalabalığıydı.
Ben o kalabalığın içinde önce bir isim değildim.

güzeliği dillere destan
Eşkiyanın elinde perişan
Ölümdür tek yaşiyan hükümdar
Canına kiymak ister o,an
Eşkiya dokunmadan tenine
Kiymak ister seher gelin canına

Kendimi Rüzgâra Verdim
Söz: Müslüm İnan
Müslümüm, hasretinden
Kendimi rüzgâra verdim.
Bir yaprak misali savruldum,
Nereye düştüm bilemedim.

KÖY KIZI
Bir Dağın İki Yüzü
Kız:
Bana şaka yapma oğlan,
Boşa çalım satma.
Bir çift göz uğruna

Kalır sende hüzün
Karabalıkların içinde tenha bir kuytudan
Seni Beklerken bu tenhalarda gülüşürdük seninle
Pır pır yıldızları paylaşırdık ay ışığında
Hayacanlanırdık yıldızlar akıp giderken
Avcumuzda kuru dut ağımıza tadı vardı

MAUZER YATAĞINDA

Ben bir sıska köylü kızı sevdim,Mauzer yatağında...Dağlar şahidimdir,Rüzgâr bilir adını.Güneş sert vururdu yamaçlara,Ben yine de sevdayı seçtim.

Tamamlanmak için geldim sana,Ölümü avuçlarımda taşıyarak.Sen ölümü düşünme;Çünkü ölüm, korkanın değil,Dik duran yüreğin sınavıdır.

Mektubunda "Gel" Diye Yazmış

Söz: Müslüm İnan

Köyden çıktım gün doğmadan,Kara yazım peşimde kaldı.Kıl çorap, kara lastikle,Gurbet yollarına düştüm.

sömürene güzel yer, içer gezer,
Çilesini çeker fakir fukara neden fakir bunlar!
Adını köylü çifçi işçi koydular...
Çalışır çırpınır su elektirik; gaz.
Fatüralar birikir verirler mahkemeye suçu sabit
Yatar birkaç yıl af çıkar kürtülür dört düvar arasında!

MÜSLÜM İNAN
Meydan Konuşuyor
Susmayın!
Çünkü susanların omzunda büyür zorbalık.
Konuşun!
Çünkü hakikat, sesini kaybettiği gün karanlık kazanır.

Yaşamak doğarken başlar ölürken biter
Yaşadıkların bir filim hillesi gibi
Yaşamadık,ların yüreğinde feryat figan
Sevginin kenarında berisinde büyüdüm
Bir yanım yaralı bir yanım öksüz
Beklenti,lerim arzularım olmadı