Meydan Konuşuyor Şiiri - Müslüm İnan

MÜSLÜM İNAN
Meydan Konuşuyor
Susmayın!
Çünkü susanların omzunda büyür zorbalık.
Konuşun!
Çünkü hakikat, sesini kaybettiği gün karanlık kazanır.
Ey insan!
Sana "bekle" dediler... Bekledin.
"Sabret" dediler... Sabrettin.
"Yarın" dediler... Ömrünü yarınlara bıraktın.
Ama zaman öğretti:
Bekleyen değil, yürüyen tarih yazar.
Ayağa kalk!
Öfken için değil...
Vicdanın için!
Kin için değil...
İnsanlığın için!
Çünkü öfke geçer;
Vicdan kalır.
Korkma!
Dağlar bile bir gün toprağa döner.
Denizler çekilir.
Taşlar aşınır.
Öyleyse hiçbir güç, sonsuz değildir.
Ey meydan!
Adını kalabalık koyma.
Adını vicdan koy.
Çünkü vicdanın toplandığı yerde,
Korku dağılır.
Ve unutmayın!
Açlığı normal görenler,
Bir gün adaletsizliği de normal görür.
Adaletsizliği normal görenler ise,
Sonunda kendi sessizliklerinin esiri olur.
İnsan yalnız ekmek istemez.
İnsan, onur ister.
İnsan, hak ister.
İnsan, doğruluk ister.
Ve bunlar eksildiğinde...
En büyük yoksulluk başlar.
Ey insan!
Başını eğersen yalnız kendini küçültmezsin.
Senden sonrakilerin ufkunu da daraltırsın.
Onun için doğrul!
Sözün ağır olsun.
Vicdanın temiz olsun.
Yüreğin hür olsun.
Ve son sözünü unutma:
Hakikat geç yürür; ama vardığında hiçbir yalan ayakta kalamaz.
Çünkü tarihin en büyük hükmünü mahkemeler değil, insanlığın vicdanı verir.
ŞİİR MÜSLÜM İNAN