Murat Ülkü Şiirleri - Şair Murat Ülkü

Koşma deli gibi, yakalayamazsın zamanı
Sen her ne kadar farkedemesen de, aslında o kovalıyor seni
Belki az sonra , belki de yorgunluğa yakın sonumuz,
Öyle yada böyle, adım adım varacağız yolun sonuna
Sen özgürce doya doya yaşa, olma yaşamın esiri,
Tekrarı yok, hayat telaşı yemesin bu güzelim ömrünü...

Bir tek şeytanlığa çalışıyor kafa
Zalimin zulmü yayılıyor her yana
Hak hukuk kaldırılmış tozlu rafa
Haydı sessizce ağız dolusu ana avrat bi gülümse...

Çatlamıs ar damarı namus ise yitmiş

Niye hep güzel olanı seviyoruz?!
Niye fiziğe girinti çıkıntıya bu kadar hevesliyiz?
İnsan kokusu hoş gülü de sever,
Canını acıtan dikeni de sever
Adam tebessüm eden kirli bir yüze
Ya da nemli bir çift göze de aşık olabilir

Ne varsa bitti aramızda söyle doğrumu
Yaşadığımız herşey kolayca unutuldumu
Aşk ateşın kıskançlık ayaziyla soğutuldumu
Her şey gördüğum rüya gibi hayalmi oldu...

Belki bu son şiir diye seslensem

Yüreğimde bir sızı, gözümde bir yaş,
Acılarım çok derin, her biri bir kış.
Kime yaramı göstersem, daha çok kanadı,
Kaderim bu zannımca, böyle yazıldı...

Sustuklarım birikmiş, dilimde kör düğüm,

Hele gel bi sevdiğim hele gel,
Hele gel de sendeki beni anlat.
Kimi dinlemiyor kimi duymuyor
Ben sende neyim bana da anlat.

Ben anlatsam nefes gider kalp sıkar

Hem gelmek istiyom sana, hem de korkuyom
Sana mahcup olurum diye var ya deli oluyom,
Heyecan ve telaş boğazımda, bir düğüm gibi
Ne varsa içimde hece hece sana dökmek istiyom.

Beceremezsem utanır, kaçarım senden

Aradığın hayat cevap vermiyorsa
Lütfen daha sonra tekrar dene
Tekrar dene Tekrar tekrar dene
Ama lütfen vazgeçme..
Hadi
Şimdi ay'ı tut elinden kaldır

Bakma öyle şaşkın şaşkın yüzüme,
Deli gibi sevilirken sevecektin hemşerim,
Kan oturdu ağlamaktan gözüme,
O kanları zamanında silecektin hemşerim... ,

Şimdi gelmiş haklısın, affet nolur diyorsun,

Uyku tutmaz gözleri, bir gözü kapı eşiğinde,
Torun kucağında, uyuyor gönlünün efendisi huşu içinde.
Bir yandan yemek kokusu, kaynıyor tencereler fokur fokur,
Oğlan gelecekmiş, sofraya konuyor bir tabak huzur.
"Müsait misin?" derim, yutkunurum boğazım düğüm düğüm,
Hep bir bahane, hep bir erteleme, yok ufacık bir ümidim.