Yine düştü aklım yollara, bilmem nereye dek,
Kalbimdeki bu derin sızı, sanki hiç dinmeyecek.
Ben yaşlı, gözlerim yorgun, bakışlarım mahzun,
Bilmem, daha ne kadar taşır bu yükü ruhum ?
Suskun çığlıklarım boğazımda düğüm düğüm,
Ben tükenen bir zerreyim
Sonum hiçlik bilmez miyim
Ben eriyen bir zerreyim
Sonum ölüm bilmez miyim...
Hata benim kusur benim
Ben gülerim güldükce güller saçarım
Dağ tepe demez her yerde açarım
Dostun verdiği zehri şerbet diye içerim
Allah biliyor ya sen bilmezsen bilme...
Yaktı ciğerimi hasret, burnumda tüttün
Bin yıllık yorgunluk süzülür tende,
Bir an gelir, zaman bükülür elde.
Gözler, görünmezin sırrına erdiğinde,
Gönül ırmakları coşkunca çağlar,
Lâkin dudaklarda her kelime donar.
Senin bildiğin bir duygu değil de, ben özledim seni
Bir selam ver bir kez gül diyorum, mazur gör kadın
Biliyorum iyi değilsin, sana da kıyamıyorum
Günde bir kez gel, benimle bari gül diyorum kadın...
Her yanım sıkıntı, nöbette hüzün kapımda
Gözlerime iyi bak, kulak ver bana
Bel ki bu son görüşümüz birbirimizi.
Belki son kez içimizde ne varsa döküşümüz kadın!
Son kez cesurca, seninle şiir okuyuşum bu aska.
Ve yüreğimle işlediğim, sana kalan tek mirasım bu şiir…
Gözlerime iyi bak, kulak ver bana…
Geldim gördüm sevmeden gidiyorum,
Gerçekleşmiyor hiç gördüğüm o hoş rüyalar.
Her nefesle yavaş yavaş bitiyorum,
Yaşlanır beden, gönül aşksız ihtiyarlar...
Ben sevgisizim, ben sevdasızım,
Sebepsiz fırtınanın savurduğu yerden,
Yaralı garip ruhların suskun izlerinden,
Kıran vicdansız ellerin izi kalsa da derinden,
Sen, topla dağılanı, tek tek her bir zerreden.
Haksız yere yüklenen her kederi at,
Bırak herkes süslensin,
Sen essahtan güzelsin...
Çiçekler göstersin kendini,
Sen rengarenk bir bahçesin...
Bırak güneş herkesi aydınlatsın,
Sevgiye açım ben,
Sevdim hep yanıldım
Ve sevdikçe yaralandım
Sana yaralı geldim
Son sevişim dedim
Son limanım bildim
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!