Dikme çalı dikeni, gönül bahçeme,
Batıyor kanıyor acıyor guzum.
Sevda girdi özlem girdi kader bohçama,
Ne aşk tutunuyor, ne gönül düşüyor guzum....
Su gibi akarken yordu seneler,
Ne zor sensizlik bir başına koca dünya yükü
Anlatacak bir kişi bile bulamamak omuzlarındaki derdini,
Günler birbirine giriyor
Güneş doğuyor, batıyor,
Günler birbirine giriyor,
Nice yıllara, nice aydınlıklara,
Seninle geçen her an, bir armağan bana.
Hayatının ilk yıllarında koruyan bir duvar oldum,
Şimdi sen büyüyorsun, ben seninle gurur duydum.
Gülüşlerinle aydınlansın yolun,
Bir gonca gül sıyrılıp çıkıyor çalıların arasından
Salınırken kan damlıyor dikenlerin battığı yarasından
O nasıl bir nida ki, tüm dilsiz canlıları ediyor uykusundan
Sindi canlı cansız ne varsa o gülün korkusundan...
Senin acı son, bana vuslattır ölüm
Adı Nihat değil, İnat'tır aslında,
Trabzon'un dış mahallesinden yükselen bir seda.
Gönlünün şatosunda yaşayan, bilge bir eda,
Zorlukta eğilmeyen, soylu bir rüya.
Kendine efendi, hür bir kalemkâr,
Katıksız, duru, gönlü pırıl pırıl.
...Bırak artık sevgiye dair, şiiri şarkıyı sözü
Hadi ben çağırmadım da, sen niye gelmedin
Uzaktan severek, neredeyse bitirdik yazı
Hadi ben çağırmadım da, sen niye gelmedin...
Dokunup koklamadan bu sevda vuslata nasıl eresi
Niye her zaman, her şeye,
Gülüyon diye sormayin bana,
Artık üzülmek ağlamak kesmiyor,
Gözyaşlarım yetmiyor bana...
Yüzümde asılı duran bu maske,
Ne bir şeyden korkarım ,ne de senden cayarım
Senden alıkoyan ne varsa, hepsini yok sayarım
Allah'da biliyor sende biliyon aşk, ben sana ayarım
Öyle bir severim ki seni, var aklını alırım...
Sana olan sevdamı, duyan gören kıskanır eminim
O gençlik ki,
Bir şiirin yarım kalmış cümlesi gibiydi.
Kızıl bir şafakta uyandırılmış,
Bir marşın sert ritmiyle yürütülmüştü.
Hayallerimiz, daha tomurcuklanmadan solmuştu.
O gidiyor...
Suçum, günahım, her şeyim,
Cennet ile cehennemim arası,
Hem nefesim, hem döşte bıçak yarası...
O gidiyor, bilmiyor sol yanımda o da gidiyor,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!