Geceden çalınmış, neyden sızmış ses değil;
Bu, gönlümün karasında demlenen bir zehir.
Dönülmez yolun kıyısında buzdan bir nehir,
Benden size yadigâr, ne bir mısra ne bir şiir.
Yalnızca: Biriken ağır bir yük.
Gecelerim kabusla geçiyor,
O yokken, gölgemle savaşıyorum.
Umutla, her yeni güne uyanıyorum,
Belki bu sefer gelir diye, onu bekliyorum.
Tüm bu yaşananlar,
Sevme dedim,gece mavisi bak sevdin işte
Aldanırsın sevdaya şaşarsın dedim
Kör olur göremezsin neyin nesidir
Tutamaz sevdayı düşersin dedim..
Kimisi kin katar olmuş sevgiye
Gecenin bağrında yanan kor gibi,
Adımların kalbime değdiği an,
Ruhumun derininde fırtınalar,
Bakışınla savrulur bu can inan.
Belimde ellerin, ritmin büyüsü,
Gecenin en dipsiz, en donuk saati,
Göğsümde bir titreme, adı: kayıp.
Kaybolmak değil derdim, unutulmak hiç,
Beni benden çalan o sisli, loş kuytu.
Yarınları yutan bir karanlık uyku.
Gecenin en koyu yerinde, şafak söker gibi ansızın,
Kaderden bir lütuftur bu, yorgun ruhuna bir nefes.
Sönerken feri gözlerin, umut yeşerir yeniden,
Kapanmış yollar üstüne, açılan o kutlu kafes.
Q
Kimseler duymazken o gün, içindeki bin çığlığı,
Gecenin en siyah, en derin yerinde,
Yıldızlar sönse de göğün her yerinde,
Benim yolumu aydınlatan tek ışık,
Sensin, bilirim, bana sen gerek.
Gecenin en yorgun, en derin anı,
Sessizlikte gizli bir fısıltı duydum.
Sanki duvarlarda titrek bir inilti,
Adını anar gibi titredim durdum.
Bilmem hangi rüzgâr getirdi bu hissi,
Tenimde yokluğun eski bir sızı;
Gecenin yorgun nefesi çekilirken şehirden,
Tam da bu saatte, sızlayan bir boşluk kalır bende.
Ne tam uykuya dalmış, ne tam uyanık zihnimden,
Senin silüetin geçer, bir gölge gibi perdede.
Bu saatler, hani her sesin uzaklaştığı demler,
Yalnızlığın en şeffaf, en acı hali bu anlar.
Yine gece oldu ,
yine ben sensiz
Ve yine umuduma çöktü karanlık
Olmayacak yine hasreti paylaşan,
Yine bizmi olacağız sevdayı sırtlayan,
Bir ben, bir şiir, bir de yalnızlık
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!