Murat Ülkü Şiirleri - Şair Murat Ülkü

Benim içimde öyle muzur bir çocuk var ki…
Bana istediğim hiç bir zaman yapamayacağım şeyler yaptırıyor.
Naparsan yapayım ne dersem deyim uslanmıyor.
Yapıstı ruhumun paçasına elinden kurtulamıyorum…
Aklım fikrim kalbim ruhum bedenim
Onun elinde oynadığı bir oyuncağız…

Namussuz kürsüde nutuklar atar
Yiğitler suskunca hüzne batar
Vatanı üç beş kuruşa satar
Haysiyet pazarda meze sayıldı

Kuzu postu giymiş sırtlan sürüsü

Verdim sadakamı kör bir dilenciye,
Gözü görmedi ne elimi ne cömertliğimi.
Nankörlüğün zehrinden kurtardım kendimi böylece,
Menfaati bitenin selamı da kesildi.
O ruh, bencil bir iblis gibiydi,
Fiyatı olan ama değeri hiç bilmeyen,

Nankörlük bedava, insanlık pahalı,
Nankör her şeye fiyat biçer,
Lakin insanın değerini bilmez,
Bir insan nankörse, hemen yol ver...

Gönül bahçemde açan gonca gülleri,,

Dinle beni Ali, dinle ey Özlem
Bir yastıkta kocayın, hep gülsün yüzler.
Aşkın sarayını sabır ve şükür süsler
Bitmesin gönülde bahar ile güller.

Seni nasıl da özledim.
Şu beni duysan, çok mu diye sorardın...
Bende Sonsuzluğun sonu kadar guzum.
Bilmiyorum varmı yokmu bir sonu,
Ölüyü bekleyen taze mezar kadar özledim. Sensiz ölüm kokuyor satırlarım.
Sensiz atan kalbe bile düşmanım.

Nasılım öylemi, iyiyim çok iyi, bildiğin gibi,
​Özledikçe yitti benden sakinliğim,
Görmedikçe kayboldu yüzümdeki gülümseme.
Arzuladıkça eridi avucumda hayallerim,
İstedikçe tükendi içimdeki her duygu.
Değemedikçe neşem, sessizce dindi,

Nasıl sevinmiştim, geliyorsun diye,
Halbuki benden kime ne?
Ben akıllı görünen bir aptalım,
Safliğimi tasdik edip onayladım.

Geliyorsun diye nasıl da sevinmiştim,

Nasılım, kaybolmuş gibi hani sokakta kalmış gibi,
Gecenin üşüyen nefesi omuzlarıma sinmiş gibi.
Susuyorum, nereye gittiğimi bilmeden yürüyorum,
Her adımda biraz daha derin bir boşluğa giriyorum.
​
​İçimde bir enkaz var, evin bir duvarı yıkılmış gibi,

Ne acıdır bilmezsin,
"O" deyip nefessiz kalmak,
Kafanın içinde binlerce kelime,
Tek birini söyleyememek...
​Y
​Ne kötüdür elini uzatıp tutamamak,