Murat Ülkü Şiirleri - Şair Murat Ülkü

Kapılma, kanma bu dünya ya
Bencil olma, akıllı ol
Kaybetmeyecekmiş gibi sahiplenme,
Paraya pula makama şana
İte puşta kör eden egoya
Dünya ya teslim olmadan yaşa

Güzel gözlerinin derinliğinde kayıp olduğum,
Benim düştüğüm gönüle kimse düşemez.
Yarama merhem diye sevdasını sürdüğüm,
Benim " seviyorum " dediğim kadını
kimse sevemez...

Yetim ve öksüz doğdu, kimsesizdi adı,
Hayatı, acıyla yoğrulmuş, tuzlu ekmeğin tadı.
Parmakları can verdi sazın her teline,
Vuruldu sözleri, döndü yürek diline.
Mızrap sustu bir akşam, parmaklar kelepçeydi,
İşlemediği suçun adı, kaderin cilvesiydi.

Kimsesiz bir rüzgâr eser her gece,
Sessizliğin dili, gizli bir hece.
Yalnızlık sırtta göynek dar ve ince,
Ruhum bir süzgünce, dik durur bence.

Kader kör bir kuyu, dibi görünmez,

Diline sahip çık, büyük konuşma aslanım,
Başkasının geçmişi senin geleceğin olabilir…
Kimsenin halini hareketini kınama aslanım
Kınadığın ne varsa ölmeden başına gelebilir…

Kulların kusuru ile sınandığı dünya burası,

Geceyi kim vurdu?
Ne bu karanlıktan sızan kan
Ne bu amansız sızı can acıtan
Ve belli belirsiz ürküten sanrı,
Kim bu göğsüme hanceri saplayan kadın,
Hangi el saplanmış hançeri sıkıca tutan ,

Bilmem öbür dünyanın cennetini, cehennemini,
Bu dünyada herkesin karnı tok sırtı pek olsun.
Ne kimsenin boynu bükük, ne kimse kimseye muhtaç,
Ötesi berisi, ilerisi gerisi de, umrumda değil.
İster canım bir şehir, ister cennete uzak olsun, isterse yakın.

Kınamayın dostlar yazdıklarımı,
Boyumdan büyük derdim var benim.
Gören bilmez içimdeki yangınımı,
Gönlümü üşüten karım var benim.
​
​Sanmayın bu kalem boşuna yazar,

Benim en onulmaz yaralarımı ,
Yaralarını sardıklarım açtı,
Artık beni hiç kimse inandıramaz
Üzgün insanların, düzgün insanlar olduklarına...
Kırıldım, belki hayata, belki de bizzat kendime.
Belki hiç alışamadığım fırıldak yalan dünya ya,

Bilmiyorum bende, ben nasıl yaşıyorum
Rabbim Onu aldığın gün benide al diyerek
Öldürdüm ben beni, ben sende bir benim
Kırık dökük umutlar mı, ben mi bilmiyorum...
Ben çocukken, sevdasına deli adamlar vardı
Bir de türkü olmuş, eskimeyen şiirler