Mor ve siyah Şiiri - Gece Gözlü

Mor ve siyah
Aşkın ve sabrın en çetin sınavından geçiyorum;
Ruhuma örttüğüm bu mor yazma, içimdeki o derin yangının gölgesi.
Gözlerimi kapattığımda, parmaklarının arasından akıp giden siyah tesbihin sesini duyuyorum;
Her bir habbesi, gecenin zifirinde adını söyleyen sabırlı birer dize.

​Sen çekiyorsun o siyah taneleri birer birer,
Bense morun kederine bürünüp senin gelişini bekliyorum.
Siyahın o mağrur, eğilmeyen duruşu nasıl yakışırsa eline,
Morun sitemi de öyle oturur içimin derinliklerine.

​Tesbihin ipine dizdiğin her sabır, benim rüzgârda savrulan yazmama dokunuyor.
Söz bitiyor, edebiyat sığınağımız oluyor;
Sen siyahın ağırlığıyla duruyorsun orada,
Ben morun zarafetiyle eğiliyorum aşka...

Şakaklarımda savrulan bu mor yazma ruhumun isyanıysa,
Senin parmaklarında dönen o siyah tesbih, zamanın tek hakikatidir.

Biz ne yan yana gelebilen iki mısra,
Ne de birbirini inkâr edebilen iki rengiz…
​Çek o siyah habbeleri devirlerin üstüne, vur parmaklarının arasına!
her çekişinde toprağa düşen benim sabrım,
Her tıkırtıda yeniden doğan senin mağrur sevdandır.

​Bırak, mor yazmam kapatsın gecenin üzerini,
Siyah tesbihin mühürlesin bu son kehaneti.
Kehanet dize gelsin, kelimeler kanasın varsın;
Benim morum senin siyahına teslim,
Senin siyahın benim ömrüme kıyamettir.