Mor menekşe evreni Şiiri - Naile Öztürk

​Mor menekşe tadında bir yalnızlık çöktü bu gece;
Kokusu sen... Rengi biraz hüzün.
Parmaklarım boşluğu okşarken,
Sanki evren senden kalan bir sürgün.
​Gökyüzü suskun, yıldızlar yorgun;
Ay bile eksik bu defa.
Seni anlatmaya kalksa kainat,
Kendi derinliğinde kaybolur aslında.
​Ben seni bir çiçek gibi sevmedim sadece;
Toprağınla, kökünle, mevsiminle sevdim.
Bir menekşenin kırılganlığıyla değil,
Bir evrenin görkemiyle büyüttüm içimde.
​Ve sen...
Bir mühür gibi kaldın kalbimde;
Ne tam acı, ne tam hatıra...
Dokundukça sızlatan bir sonsuzluksun.
Galaksiler dönerken kendi ekseninde,
Ben hep sana çarptım en derinimde.
​Ne kadar uzaklaşsam kendimden,
Yolum yine sana düştü gizlice.
Mor menekşeler açıyor geceleri;
Gündüzleri soluyor sensizliğim...
Çünkü bazı aşklar güneşe değil,
Karanlığa yakışır en çok.
​Ben seni ışıkta değil,
En karanlık anımda tanıdım.
Ve tam da bu yüzden,
Hiçbir yıldız seni anlatamadı.
​Eğer bir gün evren susarsa,
Bütün ışıklar sönerse birden;
Bil ki geriye kalan tek şey,
Sana duyduğum o mor özlem olacak.
​Çünkü sen...
Bir çiçekten fazlasısın artık;
Bir renkten, bir kokudan çok daha derin.
İçimde hiç bitmeyen bir evrensin;
Ve ben, o evrende kaybolmayı seçtim.
​Çıkışı olan yolları unuttum bilerek,
Sana varan her ihtimalde eksilmeyi sevdim.
Bir menekşe yaprağı gibi titriyor içim;
Dokunsan dağılacak kadar narin...
Ama köklerim sende öyle derin ki,
Kopsam; benden geriye hiçbir şey kalmayacak.
​Gecenin en ıssız yerinde,
Adını bırakıyorum sessizce;
Belki bir gün sana değer diye,
Kayan bir yıldızın kalbinde.
​"Zaman geçiyor" diyorlar...
Oysa ben hep aynı eşikteyim;
Seni sevdiğim o ilk anın içinde,
Donmuş bir sonsuzluk gibiyim.
​Mor menekşeler büyüyor içimde;
Her biri biraz daha "sen" oluyor.
Ben eksildikçe çoğalan bu muazzam boşluk;
Adını koyamadığım, ama sensin biliyorum.
​Eğer bir gün yollarımız silinirse,
Hatıralar bizi taşımaktan yorulursa;
Ben yine seni seçerim içimde;
Unutmayı değil, sende yanmayı...
​Bazı yaralar kapanmak için değildir;
Bazı aşklar hiç iyileşmek istemez.
Ben seni bırakmak yerine,
Sonsuza dek böyle yarım kalmayı seçtim.
​Mor menekşe tadında bir kader bu;
Ne tam bahar, ne tam kış...
Arada kalmış bir mevsim gibi;
İçimde hep sen, hep o eşsiz yarım kalmışlık.
​Şimdi anlıyorum;
Evren sandığım şey aslında senmişsin.
Bense sadece,
Sana ait o sonsuz boşlukta dönüp duran,
Küçük ve kırık bir yıldızmışım.