Mucize Şiiri - Naile Öztürk

Sessiz Mucizeler
​Bazı insanlar vardır;
Sessizce geçerler hayatın içinden.
Ne alkış beklerler yollarda,
Ne de bir teşekkürün sıcaklığını...
​Bir kapıyı usulca kapatır gibi,
İyilik bırakırlar yabancı kalplere.
Sonra arkalarına bile bakmadan,
Kendi yollarına revan olurlar.
​Heybelerinde büyük sözler yoktur,
Lakin kalplerinde devasa bir merhamet...
Birinin yükünü omuzlamak onlar için,
Dünyayı yerinden oynatmak gibidir.
​Kimse görmese de yaparlar,
Kimse bilmese de...
İyiliği bir borç gibi değil,
Nefes almak gibi yaşarlar.
​Bir yetimin başını okşayan o el,
Bir yabancıyı dinleyen sağduyulu kulak,
Soğuk gecede bölüşülen ekmek;
Hepsi onların sessiz mucizesidir.
​Dünya hep gürültülü kalpleri anlatır;
Oysa bu koca küre,
Asıl onların omuzlarında durur.
Beklemeden verenlerin,
Kırılsa da sevmeye devam edenlerin,
İyiliği bir hesap defterine sığdırmayanların...
​Onlar iyilik yapmak için yaşamazlar,
Onlar, iyiliğin ta kendisi olmuşlardır artık.
Ve en çok onlar kırılır bu dünyada;
Zira kalbi temiz olanın, yarası derin olur.
​Yine de vazgeçmezler...
Kirlenmiş ruhların ortasında,
Temiz kalabilmenin o en zor,
O en güzel direnişiyle yaşarlar.
​İsimleri rüzgârda kaybolur belki,
Lakin bıraktıkları o gizli ışık,
Bir insanın ömründe ebedi kalır.
Çünkü bazı hayatlar gürültüyle değil,
Kimsenin bilmediği küçük iyiliklerle büyür.
​Bir gün bir kalpte umut yeşerirse,
Bil ki; o meçhul bir iyiliğin izidir.
İşte o an anlaşılır:
En büyük insanlık, görünmeden yapılandır.
​Ve dünya, tüm karanlığına rağmen,
Hâlâ inatla dönüyorsa eğer;
Karşılık beklemeden iyi kalabilen,
O güzel insanlar yüzündendir.