Muhtemel aşk Şiiri - Gece Gözlü

MUHTEMEL AŞK

Sana rastladığım gün, kader ilk kez kendi yazdığı cümleyi sessizce okudu. Ne adını ezberledim önce, ne de yüzünü... Ben, gözlerindeki yorgunluğun benim yalnızlığıma benzediğini sevdim.

İnsan , hiç dokunmadığı bir omzu özler mi? Ben özledim... sen, varlığınla değil, ihtimalinle yer ettin içimde.
Bana kimse sormadı: "Bir kadının en derin aşkı nasıl başlar?" Ben söyleyeyim... Bir bakış gelir, bütün savunmalarını yıkar.

Bir sessizlik çöker, ve kalbin artık eski kalp değildir.
Sen, henüz "biz" olamadığım adamsın. Belki aynı sabaha uyanmayacağız, belki ellerimiz hiçbir zaman aynı duada birleşmeyecek. insan bazen kavuştuğunu değil, kavuşamadığını ömür boyu sever.

Seni istemek değil bu... Sana ait bir huzuru sevmek. Kalbimde, kimsenin dokunamadığı yere adını usulca bırakmak.
Eğer bir gün yollarımız gerçekten kesişirse, sana "Seni bekledim." demeyeceğim.

beklemek zamana mahsustur. Ben seni, kalbimin en güzel ihtimali olarak yaşadım.
olmazsan... Yine de içimde eksilmeyeceksin. insanlar sevgili olmaz; bir ömrün en güzel duası olur.

Sen benim gerçekleşmeyen masalım değil... Gerçekleşse de, gerçekleşmese de kalbimin değişmeyen adısın.
Muhtemel Aşk... bir ömrün en büyük hikâyesi, sadece bir ihtimalden ibarettir.