Mühürlü vedalar Şiiri - Naile Öztürk

​Kalbin "kal" dese de bırak dudakların,
"Git" demeye mühürlü kalsın...
Bir bakışla başlayan hikâyemiz,
Sessiz bir vedada yarım kalsın.
​Seninle kurduğum her cümle,
İçimde eksik bir harf gibi şimdi;
Ne tamamlanıyor, ne siliniyor...
Aşk dediğin, meğer en büyük eksiklikmiş.
​Ellerin "kal" diye titrerken,
Gözlerin kaçıyordu benden usulca.
Anladım; bazı ayrılıklar,
Sözlerden önce yazılırmış kadere.
​Ben seni en çok giderken sevdim,
Çünkü kalışın yalandı biraz...
Bir yanın bana ait gibi dururken,
Diğer yanın çoktan menzilden çıkmış.
​İçimde iki ses var şimdi;
Biri adını sevgiyle sayıklar,
Diğeri susar...
Çünkü bazı isimler kalbe sığar da,
Hayata yer bulamaz.
​Eğer bir gün "kal" dersen,
Bil ki ben çoktan gitmiş olurum.
Zira bir kalp,
İkinci kez mühürlenmez aynı acıyla...
Ve ben seni severken,
Aslında kendimden vazgeçmişim.
​Söylenmeyen o kelimede boğuldum ben,
Sen ise susarak çekildin kıyılarımdan.
Gidişin bile yarımdı aslında,
Tıpkı sevdan gibi; eksik ve ürkek...
Ben seni tamamlamak isterken,
Sen beni parçalamayı seçtin.
​Şimdi ne sana kızabiliyorum,
Ne de kendimi affedebiliyorum.
Bazı aşklar vardır;
Ne tam yaşanır, ne kolay unutulur...
​Geri dönersen bir gün,
Aynı gözlerle bakarsan bana;
Bil ki yine yanarım...
Ama bu kez küle dönerim tamamen.
Seninle yanmak bir aşktı belki,
Ama sensiz kalmak, ağır bir son.
​Artık anladım;
Bazı vedalar susunca bitmiyor,
İçinde ömür boyu yankılanıyor.
Kalbim hâlâ "kal" dese de,
Gururum ilk kez benden yana...
​Ne dudaklarım çağırır seni,
Ne de gözlerim yolunu gözler.
Çünkü insan,
En çok sevilmediği toprakta büyürmüş;
Ve ben,
Seni severken küçüldüğüm o yerden,
Kendimi alıp gittim.